We volgen de protocollen tot de dood erop volgt

Hoe meer ik lees over de gebeurtenissen in Dordrecht (de moord op Milly Boele), des te onduidelijker het beeld. We werken nou eenmaal volgens vaste scenario’s, zegt de hoofdofficier van justitie vandaag (woensdag) in De Telegraaf naar aanleiding van de vraag waarom de politie Milly niet kon vinden, voordat ze door haar buurman werd vermoord en in zijn tuin werd begraven. Het is ook zijn antwoord op de vraag, waarom de politie een aantal voor de hand liggende stappen in het onderzoek heeft overgeslagen. Ik lees het zo: de protocollaire regels zijn heilig. De feitelijke resultaten zijn kennelijk ondergeschikt aan het correct naleven van de regels.

Nationale ziekte

Het geloof in protocollen is een nationale ziekte. Het is zo’n grote epidemie, dat we er Ab Oosterhaus met zijn Tamiflufabriek tegen in stelling zouden moeten brengen. Is er nog voldoende ruimte voor gezond verstand, improvisatievermogen en eigen verantwoordelijkheid? Scenario’s geven schijnzekerheid. Als instrument zijn ze misschien een goed hulpmiddel, maar het worden dodelijke wapens als ze gebruikt worden als verdedigingslinie tegen persoonlijke verantwoordelijkheid. Operatie gelukt, (want protocollen gevolgd), maar patient overleden. Niemand aansprakelijk!

Politievoorlichting is een chaos

Ook de politievoorlichting is aan grondige herbezinning toe. Die oogt in toenemende mate als totale chaos. Ik begrijp wel, dat je in het belang van het onderzoek niet met details naar buiten kunt komen, maar politiekorpsen hebben het optrekken van laaghangende mist tot kunst verheven en worden er zelf slachtoffer van. De indruk bestaat, dat er in Dordrecht onbegrijpelijke fouten zijn gemaakt. Zonder goed tegenspel van de politieautoriteiten groeit het windje uit tot een niet te temmen orkaan. De scenario-minnende hoofdofficier, die ik hierboven aanhaalde, laat veel kansen lopen om de wildwestverhalen te ontzenuwen. Resultaat: nauwelijks te repareren reputatieschade in een tijdsgewricht, dat de geloofwaardigheid en het gezag van politie en justitie toch al zo onder vuur liggen. Ruud Lubbers noemde demissionair minister van justitie Ernst Hirsch Ballin dezer dagen een geknipt politiek leider, maar op dit onderdeel laat het leiderschap van Ernst de samenleving behoorlijk in de steek.

 

Ton Verlind

2 reacties op “We volgen de protocollen tot de dood erop volgt
  1. Anja van der Aa schreef:

    Angst om verantwoordelijkheden bij de werkvloer te leggen

    Het is een groot taboe in Nederland om verantwoordelijkheden te benoemen of lager in de organisatie te leggen dan bij ‘bestuurders’. Pas als dit vraagstuk wordt beantwoord, zullen de protocollen verdwijnen. Er zijn her en der al mooie voorbeelden die laten zien hoe verantwoordelijkheden heel anders worden belegd. Het taboe kan heel simpel worden verklaard: meer verantwoordelijkheid bij of aan de ‘werkvloer’ gaat gepaard met veel meer salaris en veel meer opleidingen en trainingen voor professionals. We weten inmiddels allemaal dat bestuurders geld liever aan andere ‘dingen’ uitgeven

  2. Grimbert Rost van Tonningen schreef:

    Leiderschap en protocollen

    Inderdaad Ton Leiderschap zou het lef moeten hebben soms even de protocollen aan de laars te lappen. Speurhonden en huiszoekingen bij alle buren binnen enkele uren, dat had moeten gebeuren. Dan loop je wel het risico dat je achteraf de klos bent omdat je iets ongeoorloofds hebt gedaan. Maar in dit geval lijkt mij dat risico niet erg groot. Leiderschap houdt soms burgerlijke ongehoorzaamheid in om de verstikkende bureaucratie in Nederland te doorbreken . We moeten misschien weer een maagdenhuis bestormen (sorry nostalgie)

Geef een reactie