Waarom geen voedsel en water…

De infrastructuur van Haïti is totaal vernietigd en daarom lukt het na zoveel dagen nog steeds niet om voedsel, medicijnen en water op de juiste plekken te krijgen. Althans zoveel wordt mij duidelijk uit de dagelijkse verslaggeving vanuit het rampgebied. Ik zie Nederlandse reddingsteams met honden, die voor de camera’s graag willen laten zien hoe geavanceerd hun werkwijze is. Het aantal door onze landgenoten geredde slachtoffers staat op 5 of 6 op een totaal van 50.000, 100.000, 150.000 doden.

“Niks gevonden”, zegt de commandant van het Dog Rescue Team, terwijl hij zich voor het oog van de draaiende camera aan de restanten van een in puingevallen gebouw ontworstelt. Hij is in een stoere oranje overall gestoken. De verslaggever hangt aan zijn lippen. Uit de omstanders maakt zich een Haïtiaanse vrouw los. Ze trekt de man aan zijn arm en zegt: “aan het eind van de straat hebben we onder het puin geluiden gehoord”. De redder wordt helaas druk in beslag genomen door de televisieverslaggever. Hij reageert niet op de hulpkreet, want “we hebben zojuist gehoord dat verderop mogelijk 5 slachtoffers onder het puin bedolven liggen”. Stoer beent de commandant in de richting van de volgende zoekplek. Het resultaat zal ik in deze uitzending niet meer vernemen. De hulpzoekende Haïtiaanse blijft onbegrepen achter. Het gaat bij mij door merg en been.

…maar wel zoveel tv-ploegen?

Ik ben zelf lange tijd eindredacteur van een actualiteitenrubriek geweest, dus ik weet uit ondervinding: verslaggevers zijn altijd en overal. Als de poort naar de hel met smeedijzer is gebarricadeerd, is er altijd wel een gaatje waarlangs een tv-ploeg toch naar binnen kan. En natuurlijk is het goed, dat onze controleurs van de democratie met de neus op de puinhopen, nauwlettend in het oog houden of de hulpverlening wel ordentelijk en zonder corruptie verloopt. Maar toch wringt er iets. Want waarom lukt het niet medicijnen, water en voedsel te bestemder plekke te krijgen en draaien de generatoren van de internationale videoploegen op volle toeren?

Logistiek is het kennelijk mogelijk camera’s, verslaggevers, uplinks, telefoons en computers in te vliegen waar water en voedsel niet doordringen. Al dat televisiepersoneel, ziet er ook na dagen nog monter en gesoigneerd uit. Goed doorvoed, niet dorstig of wanhopig. Alleen maar hongerig naar nieuws. Ergens in de buurt van de ramp zijn er dus plekken, die organisatorisch nog wel of wel weer op orde zijn. Er steekt dus iets….

Liever goede journalistiek, dan vals sentiment

Ik hoop van harte dat de televisie-inzameling een doorslaand succes wordt, maar dat het resultaat nu eens niet is gebaseerd op het valse sentiment van tranentrekkende muziek, gemonteerd onder de beelden van zieltogende kinderen. Degradeer deze ramp ditmaal niet tot marketingmachine van bekende Nederlanders die zich in de picture willen spelen of organisaties die hun kans zien om sympathie te kopen. Waarom laten we het exclusieve recht van Haïti niet gewoon, zoals het ooit was, aan de serieuze journalistiek? Want al die beelden in zich moeten toch voldoende reden zijn om de helpende hand toe te steken? We hebben er heus Paul, Linda of Beau niet voor nodig. En zo wel, dan zie ik het toch als vals sentiment.

Kom met een plan van aanpak

Ook nog een tip voor hulpverleningsorganisaties om hun geloofwaardigheid te vergoten. Kom voor de televisieuitzending van donderdag eerst eens met een plan van aanpak. Hoe zien jullie prioriteiten eruit? Waaraan is nu behoefte? In welke mate? Kun je garanderen dat de hulp ter plekke komt? Welke plannen zijn er voor de wederopbouw? Wanneer begint die? Hoe zien ze er uit? En hoeveel geld heb je nodig voor welke prioriteit? En kom nou niet met de smoes, dat je daarover nog niet hebt kunnen nadenken, want aardbevingen zijn van alle tijden. Geen euro gemeenschapsgeld wordt tegenwoordig nog uitgegeven, zonder goed onderbouwd plan en controleerbare doelstellingen. Alleen bij een ramp gaan alle regels overboord en moeten we vertrouwen op de blauwe ogen van de mannen en vrouwen achter de hulpverleningsorganisaties, die we niet kennen, omdat we tussen de rampen door niet zoveel van ze vernemen. Ik heb dus wel een duwtje in de goede richting nodig…..

 

Ton Verlind

Geef een reactie