Verliefd op Mevrouw De Wit

Uitgever gezocht voor mijn boek “Verliefd op mevrouw De Wit”. Het boek gaat over mijn relatie met onze Zwitserse Witte Herder Lumi. Over liefde, trouw, loyaliteit, vriendschap en de permanente strijd om de leiding. In het boek veel praktische tips over de eerste stappen in de hondenopvoeding en afschrikwekkende verhalen over wat er mis kan gaan, maar ook hoe het daarna weer goed kan komen. Het boek wordt voorzien van een dvd “Van Pup tot Puber” en is gekoppeld aan een website www.dogtime.nl en een Youtube televisiekanaal Dogtime Televisie.

Foto hieronder: Ooit heeft Lumi opgemerkt, dat het vrouwtje de vloer leegruimt voordat ze gaat stofzuigen. Tegenwoordig helpt ze daarbij. Zodra de stofzuiger tevoorschijn komt gooit ze alles wat in de huiskamer en de bijkeuken in de weg staat,op een hoop in de tuin. Soms vergist ze zich. Zo kwam de afstandsbediening van de nieuwe dvd-player niet voor de vijver terecht, maar daarin. We ontdekten het pas nadat in de lente het ijs weer was verdwenen….

verliefd op mevrouw de wit

Voorpublicatie

Kun je verliefd zijn op een hond? Het liefst graai ik in de zachte vacht van ons monster en pak de kop aan de zijkant stevig vast om hem naar me toe te trekken en mijn hoofd te begraven tussen de donzige oren. Lumi kan echt vrijen. Ze geeft kusjes. Soms subtiel met het puntje van haar tong, een kleine,lichte aanraking. Dan weer onstuimig met grote halen van boven naar beneden. De lange neus is zacht en warm. Als ik hem tegen mijn gezicht druk, blijft ze minutenlang stilzitten . Ze ademt zwaar. De zwarte lippen voelen als soepel rubber. Ik val voor die donkerbruine ogen, die dwars door je heen kijken en je van boven tot onder scannen, uit je lichaamstaal precies destilleren wat je gemoedstoestand is en feilloos taxeren of je vandaag wel of niet te manipuleren bent. Soms kijkt ze je strak aan en dan bewegen de ogen ongelijkmatig, net alsof ze knipoogt.

Al in een vroeg stadium van haar ontwikkeling heeft Lumi geleerd hoe ze moet kussen. Vraag haar om een kus: ze komt naar je toe, steekt haar zwarte dunne lippen uitdagend in de lucht, ze zoekt je lippen en de sierlijke beweging wordt afgerond met een ferme lik van de zachtroze tong over je gezicht. De eerste keer dachten we dat het toeval was. Maar dat is het niet. Onze hond kan echt kussen! Bij elk verzoek om een tedere aanhaling voert ze hetzelfde ritueel uit. Buitenstaanders zullen er van gruwen, maar voor mij is het een teken, dat de genegenheid tussen mens en dier buitengewone proporties kan aannemen, want net als bij een menselijke partner verdwijnen bij een intense affectie uiterlijke onvolkomenheden als sneeuw voor de zon. Dan zie je nog alleen de volmaakte schepping en niet de foutjes. Overigens blijft er wel een verschil. Ik vergeet natuurlijk niet, dat de hondenbek ook nog wel eens in een ferme paardendrol wil happen. Onder zulke omstandigheden nemen we een incubatietijd van minstens 24 uur en wordt er wederzijds niet gekust. Tot tongen is het nog niet gekomen.

Als ik Lumi in het bos zie paraderen in die prachtige bontjas, de fraaie staart dominant naar boven, de neus in de wind, dan ben ik gewoonweg gelukkig. Ik geniet van haar vrolijkheid en onbezonnenheid en zie met vertedering hoe ze met het lange lijf uitgestrekt tegen een boom staat, de poten wenkend naar een onbereikbare eekhoorn, die haar vanuit de top lijkt toe te lachen. Het perfecte lichaam, de volmaakte schepping! Nooit raakt ze ontmoedigd, nooit is ze gefrustreerd of neerslachtig. Bij elke kruising van paden stopt ze en draait de fraai getekende kop naar ons toe. Ze loopt pas verder als we haar de richting hebben gewezen.

Als ik met Letty in het bos wandel, komt ze soms als een braaf kommunikantje tussen ons inlopen en raakt ze met haar natte, zachte neus nauwelijks merkbaar onze handen aan. Kleine tekentjes van een goede verstandhouding. Kort daarna zweeft ze over lege sloten, maakt een slalom of een haakse bocht in dicht kreupelhout, reikt ze naar een kwetterende ekster, die misschien nu de dans ontspringt maar ooit het onderspit zal delven. Ik kan niet van haar afblijven. Mijn handen trekken als vanzelf naar de krachtige borst, tussen de twee voorpoten. Ik voel de zachte vacht en het stevig naar voren stekende borstbeen. Als ik het masseer gaat de neus van genot de lucht in en blijft ze staan tot de verwennerij over is. Als we haar hebben uitgelaten en aan tafel de krant lezen, komt ze tussen ons in liggen. Haar achterlijf tegen mijn voeten en haar kop rustend op die van Letty. Bij gevaar verandert ze binnen 2 seconden in een alerte, briesende furie om kort daarna als een watje verveeld neer te ploffen in haar mand met een van onze schoenen als een kostbare trofee tussen de poten. De kop op de rand, terwijl de liefde via haar ogen een weg zoekt naar de mensheid. De vleesgeworden loyaliteit: eigen baasje eerst!

 

Ton Verlind

2 reacties op “Verliefd op Mevrouw De Wit
  1. Soltia schreef:

    wat leuk!

    Ik zag de kaft, de titel en was toen al verkocht. Maar na het lezen van deze ‘flaptekst’ wist ik het zeker: dit boek moet ik hebben. Nooit geweten dat er achter die cameraman zo’n schrijver schuilging! Enneh laat ik nou óók verliefd zijn…. op Mevrouw EN Meneer de Wit!

  2. marielle vos schreef:

    Wauw

    wat een verhaal wij krijgen als alles doorgaat over een maand of 3 een witte herder, als ik dit lees verheug ik me er op

Geef een reactie