Verliefd op Mevrouw De Wit (3)

Dinsdag 15 maart, the day after. In het bos in de buurt van Baarn passeert een groep trimmers met gezwinde spoed. We houden Lumi bij ons, want in haar enthousiasme wil ze nog wel eens een stukje oplopen met fanatieke joggers en we willen niet, dat er iemand struikelt. Uit het gezelschap maakt zich een enthousiaste dame los. “Da’s die hond van de televisie”, roept ze en kijkt nog lange tijd om. Lumi heeft haar televisiepremiere bij “Tijd voor Max” gisteravond voortreffelijk doorstaan. Even zag ik argwaan, toen ze in de gastenkamer moest wachten. Hoewel gezelliger, leek die verdacht veel op de wachtkamer van de dierenarts. Daar was ze vorige week, nadat ze in het bos een blessure had opgelopen. Vol verwachting liep ze naar binnen. Meestal vindt ze de bedrijvigheid om haar heen erg leuk, totdat een man in witte jas hard aan haar poten begon te trekken. Hoewel ze de behandeling dapper doorstond werd ze er niet blij van. Dus is ze hier bij Omroep Max op haar hoede, want wat een leuk uitstapje lijkt, kan zomaar een medische behandeling worden, moet ze bij zichzelf denken. Langzaam neemt het vertrouwen toe, naarmate het langer duurt voordat zich een man in witte jas meldt en uiteindelijk zal blijken, dat dit geen bezoek aan de dierenarts is.

Flirten met de camera

In afwachting van de start van de uitzending ligt ze te soezebollen. Ze krijgt van de redactie een VIP-behandeling. Veel aandacht en een bak water. In de studio start een succesvolle flirt met de cameramensen. “Kan ze hier liggen”, vraagt de redactrice. “Natuurlijk het liefst met haar kop naar de camera”. Letty vleit haar voor de bar, waaraan het gesprek over “Mevrouw De Wit” zal plaatsvinden. Ze blijft roerloos tot het eind van de uitzending. Ze kijkt recht in de camera en verovert de harten van de cameramensen en het aanwezige publiek. Regelmatig hoor ik tijdens het gesprek “ohh en ahh”, een teken dat mijn hond close in beeld is.

Dolf moet je in de gaten houden…

Ook het radiooptreden afgelopen zaterdag bij “Spijkers met koppen” met Felix en Dolf heeft ze zich goed laten welgevallen. Ze blijft in dommeltoestand tot ze aan de beurt is en alert vanaf het moment dat het rode lampje gaat branden. Bij de presentatietafel zoekt ze vooral het gezelschap van presentator Dolf Janssen. Het oogt schattig, maar ze is tot het uiterste gespannen als een echte herder. “Die Dolf moeten we in de gaten houden”, lijkt ze te denken. Ze luistert het interview af. Ik vertel Dolf, dat ze me in het bos altijd op de hoogte houdt van de plek waar de egeltjes zich die avond bevinden. Dan hoor ik vanuit het struikgewas een hoge blaf. Als ik me een weg baan door de wildernis eindigt mijn tocht altijd op een plek, waar mijn hond oog en oog staat met de kleine stekeltjes. Die raken daarvan niet meer in paniek, want ze zijn gewend aan het nachtelijke bezoek. Op het moment dat in het gesprek met Dolf het woord “egeltje” valt verheft ze haar kop en kijkt nieuwsgierig in het rond. Alles bij elkaar kent ze inmiddels naar schatting zo’n 200 woorden en ze luistert gesprekken af.

En nu maar afwachten….

De boekpresentatie afgelopen zondag in Boekhandel De Boer in Baarn is goed en succesvol verlopen. Ik heb inmiddels heel wel exemplaren gesigneerd. Nog even alle bijbehorende video’s plaatsen op deze weblog en dan is het project “Verliefd op Mevrouw De Wit” voor mij even gesloten. Nu alleen de verkoopcijfers nog afwachten….

Video’s

Klik hieronder voor de video’s

 Reacties: Meneer De Wit is verliefd!

7 april 2011 – Natuurlijk ook een reactie van ons, al is het alleen maar om te zeggen dat meneer de Wit hierbij zijn liefde ook officieel aan mevrouw de Wit heeft verklaard… Maar even zonder gekheid, als jij zo gemakkelijk schrijft zoals dit boek leest dan zou ik toch maar eens aan die roman beginnen! Het is een zeer vermakelijk boek, ook voor mensen die niet van honden houden denk ik. Maar ja, wij als hondengek, nee sterker nog, witte herderfan herkennen veel en -eerlijk is eerlijk- wij hebben ook wat gepikt uit jouw boek. Meneer de Wit is nu acht maanden en denkt dat hij alle trucjes en lessen die hij heeft geleerd wel weer kan vergeten en zijn eigen weg kan zoeken. Vooral in het bos! Konijnen zijn leuker dan de baasjes. Dan komt jullie hondenkoekverstopspelletje… en zijn wij opeens weer helemaal te gek! Dus bedankt voor deze tip! Enne wij weten gelukkig dat de pubertijd weer voorbij gaat, dus wat dat betreft: wij hebben geduld en kunnen (ook al mag het natuuurlijk niet) een glimlach af en toe met moeite onderdrukken… Meneer de Wit is de zesde in de rij honden die wij hebben gehad, alhoewel ik om allemaal heel veel gaf, moet ik eerlijk toegeven dat het karakter van een witte herder wel anders is! Ze zijn echt zo ontzettend slim! Elke andere hond die ik in mijn tuin zou laten graven zou het elke keer weer doen. Maar niet meneer de Wit, hij weet precies wat en wanneer hij wel en niet iets mag! Het is echt een plezier om met hem te werken, hetgeen wij ook veel doen! Dit wordt weer een langer verhaal dan de bedoeling was, maar eenmaal pratende over deze honden is het moeilijk niet iets leuks te vertellen 🙂 In ieder geval zullen wij Dogtime.nl blijven volgen zodat wij hopelijk deel II -of welk ander vervolg er ook komt- niet zullen missen. Ik wens jullie ontzettend veel leuke avonturen en lieve ontroerende momenten toe met Lumi. Mochten jullie ooit de Drenthse bossen onveilig willen maken, biedt meneer de Wit zich hierbij aan aan wandelmaatje voor mevrouw de Wit en hebben wij altijd koffie klaar staan! Emjée Adema

verliefd op mevrouw de wit

Reacties: Mevrouw De Wit gesignaleerd met vriend

Vinkeveen 7 april – Ik ben eigenlijk niet zo van de roddels hoewel ze soms hééél interessant zijn. Dus wil ik jullie dit niet onthouden: op internet circuleren foto’s op literaire forums over een geheime liefde van de zeer succesvolle Mevr. de Wit. Zij schijnt een zwarte vriend te hebben die zij op een van haar lezingen in het land ontmoet heeft… meer is er nog niet uitgelekt, behalve deze paparazzi-foto. Of had ze het jullie al verteld? Tobias

mevr de wit

Milo

Dit is Milo, de Zwitserse Witte Herder van Annette Panhuis (zie haar reactie hieronder)

Milo

Ton Verlind

10 reacties op “Verliefd op Mevrouw De Wit (3)
  1. Annette, Remko & milo, Heerenveen schreef:

    Milo

    Wàt een boek! Het lijkt wel geschreven over Milo. Natuurlijk, mevrouw De Wit is dan wat ouder, Milo is morgen jarig en veirt dan zijn eerste verjaardag, maar de verhalen kloppen precies. Onze witte reus ligt naast mij in zijn mand te slapen en droomt hevig, waarschijnlijk over de boomstam die hij zwemmende bij ons bracht. Lumi, ik wens je nog een heel lang leven, en ik dank je voor de medewerking aan de opvoeding van onze puber. xxx

  2. sjaak nijboer schreef:

    dag van de hond

    hallo Ton en Letty zo schreef je gisteren na dat ik je boek had gewonnen VEEL LEESPLEZIER EN MET HARTELIJKE GROET TON VERLIND nou ik kan jullie vertellen dat ik het inderdaad met veel plezier heb gelezen. zoals ik jullie gisteren vertelde lees ik veel boeken over de hond en africhting van de hond nog nooit eerder is mij een boek voorbij gekomen die zo makkelijk en plezierig leest als deze. ik hoop jullie snel weer eens te ontmoeten in Wijnjewoude m.v.g. sjaak nijboer

  3. Anita Nefkens en mevr Moon schreef:

    Geweldig om te lezen hoe veel kleur mevr De Wit met zich meebrengt..!

    Complimenten voor het leuke, grappige en leerzame boek, ooit als eens Lumi gezien op You tube, toen ze les kreeg in volgen in de sneeuw….zoals in het boek beschreven. Ook hier een mevr De Wit, met de naam Moon, en een ware regeltante als ze de kans zou krijgen. Zo herkenbaar, en ook de humor die je als baas nodig hebt om met zo’n slimme rakker, trouwe kanjer, door het leven te gaan…en ja…ook ik ben verliefd….op mevr De Wit…de slimmerik..! Hoe een witte hond zoveel kleur in een bestaan kan brengen…dank voor het schrijven van dit leuke boek..!

  4. Chris van Beek (Easterlittens, Frl) schreef:

    Mevrouw de Wit

    Ook ik heb een hond (Border Collie) als zeer goede vriend, Enige jaren geleden schreef John Katz het boek “Een hondenjaar” en dat is zeker een aanrader, gehoord hebbende uw interview bij P&W

  5. Annette Panhuis schreef:

    Milo, de langharige De Wit

    Zopas heb ik in het blad van de Pets Place gelezen over Uw boek. Natuurlijk heb ik het direct besteld, onze Milo (bijna 11 maanden jong, 69 cm hoog) zal de verhalen van Mevrouw de Wit vast heel interessant vinden. En wij ook. Milo is druk aan het puberen en heeft last van een selectief gehoor…meestal heel lief, gehoorzaam en knuffelig en zo nu en dan solliciterend naar achter het behang geplakt te worden. Wàt een hond! Dit is onze eerste witte, niet te vergelijken met andere rassen. We zijn zo trots op hem! Milo is de enige langharige witte herder in Heerenveen, er wonen ook nog twee kortharigen. Ik zie uit naar Uw boek. Vriendelijke groet, Annette, Remko, Milo & Gimli (Milo’s kattige vriendje).

  6. A.W.M. de Graaf schreef:

    Recensie in het blad van de Zwitserse Witte Herder

    Dit boek is een aanrader! Eindelijk een boek over de Zwitserse Witte Herder, dat niet gaat over de correcte fysieke kenmerken, medische opsommingen van wat allemaal mis kan zijn of over beroemde bloedlijnen en voorouders. Nee, het boek gaat over gewoon een geweldige huishond met karakter en een ingebouwde TomTom en met een baasje dat het begrip “vertrouwen” consequent als basis voor de relatie met Lumi is gaan toepassen.

  7. Solita schreef:

    Wat een heerlijk boek!

    Lumi ging met me mee naar buiten in de zon, mee in bad, mee op de bank, en ja, Lumi ging mee naar bed… En nu is het Lumi-boek helaas uit. En wat heerlijk smeuïg geschreven. Dat is Ton natuurlijk wel toevertrouwd. O.a heerlijk gelachen om de “oefening negerem”. In gedachten zie ik lumi kronkelen om zich van haar liefste, verleidelijkste kanten te laten zien. Maar Ton kijkt dapper voor zich uit (knap!! wat een zelfbeheersing!). Uiteraard heb ik al menigeen het boek aangeraden. Een Must Have voor iedere witte-herderliefhebber. Heel herkenbaar, heel leerzaam, heel leuk verwoord. Ik heb ervan genóten! Wanneer komt deel II ?? -: Duh)

  8. recensie: Inge Arons schreef:

    Een dagboek met humor

    Een dagboek waarbij de humor van de auteur er goed in zit. Echt een boek dat je gewoon leest voor de gezelligheid. Tenminste dit geldt dan voornamelijk bij de gedeeltes van het dagboek. Die gezelligheid wordt afgewisseld met serieuze en nuttige tips voor de lezers die willen investeren in de relatie van hun hond(en). Er is een gulle middenweg tussen die gezelligheid en het opvoeden van honden. Voor mij waren zowel de positieve als de negatieve situaties van typisch hondengedrag heel herkenbaar als eigenaar van twee honden. Een ding is zeker, hij heeft geen hulphond meer nodig, want die heeft hij al. Dan doe ik toch iets fout geloof ik… Menig andere hond zal stinkend jaloers zijn op zo´n fantastische relatie met zijn baasje. De verhalen getuigen van een juiste intensieve training waardoor een uitstekende relatie is ontstaan tussen mevrouw de Wit en haar twee baasjes. Ze mag zelfs mee op vakantie naar het buitenland. Lumi, ofwel mevrouw de Wit, speelt een cruciale rol in hun leven. Daarnaast lees je ook bepaalde stukken hondenverhalen zoals het niet moet met daarbij de tips en gedragsveranderingen van de eigenaren om de situaties te verbeteren. Dit alles natuurlijk wel onder deskundige begeleiding.

    recensie: Inge Arons

  9. René van Nijnatten schreef:

    Deze witte herders zijn om smoor velieft op te worden

    Familie Verlind Het is een mooi boek om te lezen en het komt overeen met de liefde die TROY de hond van onze dochter ook geeft. Het zijn prachtige beesten die witte herders. René van Nijnatten Etten-Leur

  10. Marian Servaas schreef:

    Lumi

    Leuk verhaal Ton! Jammer dat we er zondag niet bij konden zijn, maar ja, een zwangere hond gaat voor… Inmiddels hebben we vijf gezonde puppen. Betekent nu wel dat ik naar de winkel moet om je boek op te halen…

Geef een reactie