Verliefd op Mevrouw De Wit (02)

“You’re so good to me”, zingen The Beach Boys. Mijn Apple braakt constant muziek uit. Het is een “duurproef”: checken of ik de goede nummers heb geladen en om via de “shuffle-mode” te controleren of het een muziekselectie oplevert, die hoort bij het presentatiefeestje van een boek. Zondag nadert met rasse schreden. Mijn kantoor ligt en staat vol kabels, boxen, een mixer, een beamer en een videospeler, want we hebben een razendsnel, doch leuk programma samengesteld met video-instarts. Was nog een hoop werk.

mevrouw-de-wit

Eerste boek voor Sacha Gaus

Het eerste exemplaar van “Verliefd op Mevrouw De Wit” wordt zondag in ontvangst genomen door Sacha Gaus, mijn manier om mijn waardering uit te drukken voor dat wat de familie Gaus heeft gedaan om hondenopvoeding in Nederland op de kaart te zetten. Eerder deze week op bezoek geweest bij Professor Bob Smalhout. Ik ken hem nog uit mijn Brandpunttijd, toen hij veelvuldig in het nieuws was, omdat hij het opnam voor patiënten, die het slachtoffer waren van medische missers. Dat is overigens niet de reden, dat ik nog steeds in contact ben met hem. Bij een toevallig bezoek zag ik hoe liefdevol hij met zijn eigen honden omgaat. Hij commandeert ze niet, maar hij praat met ze: zachtjes en respectvol. Zowel zijn Duitse herder Chico als Alaskische husky Tina leken hem woordelijk te begrijpen. Wil je oud worden, zegt professor Smalhout, dan moet je een hond nemen. Die brengt structuur in je leven, ook als je gestopt bent met werken en dat zorgt ervoor dat je mentaal en fysiek actief blijft. “Alles wat stilstaat gaat achteruit”, is zijn adagium.

Niet bang voor wegpiraten, wel van honden

Verder denk ik dat mijn vriend André van der Toorn, presentator van het SBS-programma “Wegmisbruikers” stiekem aan het oefenen is. Hij leest zondag een stukje voor en ik ben benieuwd welke passage hij kiest. André schrikt niet terug voor wegpiraten, maar voor honden gaat hij een straatje om. Hij is er als de dood zo bang voor. Des te bewonderenswaardiger dat hij op ons hondenfeestje komt.

Reiger aan de dood ontsnapt…

En Mevrouw De Wit, alias Lumi: het donzige onderwerp van al dit feestelijks? Ze lijkt zich van geen kwaad bewust. Vanmorgen heeft ze met haar diarree nog een vernietigend spoor door het bos getrokken en inmiddels hersteld van haar buikkramp heeft ze me zojuist arogant aan de kant geschoven omdat ik haar de weg versperde. Mijn boze blik wordt met een in de lucht geworpen neus beantwoord. En de bruine ogen, spiegel van de ziel, lijken brutaal te lachen. De reusachtige reiger in de tuin evenwel ontsnapt aan haar aandacht, hetgeen ons een hoop zinloos tumult bespaart. Letty belt druk met “Tijd voor Max”, waar ik maandag ben uitgenodigd. Kan een loopse hond nou wel of niet mee naar de studio? Intussen beginnen de bestellingen via internet binnen te lopen. Dat wordt zondag signeren. Daar zie ik nog het meest tegenop, omdat mijn handschrift door 40 jaar journalistiek werk danig is verpest en ik nog nauwelijks een leesbare letter op papier kan krijgen. De computer shuffelt er lekker op los “Song song blue” van Neil Diamond. Ik moet zeggen: apple weet uit 8 uur muziekbibliotheek wel de passende nummers te selecteren. Ik wacht op de redactie van “Spijkers met koppen” om mijn optreden van zaterdag met ze te bespreken…

 

Ton Verlind

Geef een reactie