The winner is…..

“The winner is…” is geen winnaar. Met 1 miljoen kijkers zou hij tevreden zijn, prognosticeerde John de Mol, bij 1,2 miljoen zou er gesproken kunnen worden van een succes. Bij de jongste aflevering van het programma keken iets meer dan 500.000 mensen. Ik was erbij en probeerde voor mezelf te analyseren waarom het programma knelt als een te hard opgepompte fietsband.

Te vroeg losgelaten

Niet of je technisch goed kunt zingen is bepalen voor de vraag of je een talent bent. Je moet natuurlijk een goede stem hebben, toon kunnen houden en de juiste pasjes op de maat kunnen maken. Maar het is onvoldoende om te ontroeren. Dan moeten er nog wat ingrediënten worden toegevoegd: authenticiteit, doorleefdheid, rijpheid, charisma, geloofwaardigheid. De aankomende talenten in “The winner”: ze missen het allemaal. Het is misschien, dat daardoor mijn oog voortdurend en bij uitsluiting valt op de vormeloze lijven, en de gespeelde blijheid van iets te oude dames, die op te hoge leeftijd nog dingen om de gunst van het publiek.

Ontzielde lichamen

In toenemende mate zie ik zingende robots zonder persoonlijkheid. Ontzielde lichamen. Strotjes die geluid produceren, zonder enige verbinding met het echte leven. In een décor, dat is bedacht op de tekentafel. In een programma dat zo strak is geformatteerd, dat het kruis in de bilnaad snijdt. Met camerabewegingen waarover zo goed is nagedacht, dat ze zo voorspelbaar zijn als de dagelijkse opkomst van de zon. En net op het moment, dat je denkt: nu zal de moeder die in de coulissen staat te kijken in een moment van spanning wel “ojee” roepen en de hand verschrikt voor de mond slaan, roept de moeder “ojee” en slaat ze de hand ook inderdaad verschrikt voor de mond omdat het nu eenmaal door het script wordt voorgeschreven. “The winner is…” is totaal kapot gereglementeerd. Je beleeft er niets aan, het is een bewegende kersenbonbon, maar dan zonder vulling.

Nooit een beetje verstilling

Er valt nooit een stilte, het beeld is nimmer ook maar ergens een seconde leeg. Shots worden te snel gewisseld om überhaupt enige emotie te kunnen bespeuren. Als de voorzitter van de jury meelevend troost, omdat de spanning zojuist een gouden strotje de lucht benam, is dat mij als kijker door de bewegende kermis op het beeld volstrekt ontgaan. Alles op alles wordt gezet om de verveling voor te zijn. En omdat niet de optredende artiesten de dragende krachten zijn, wordt de spanning vooral gezocht in de vorm en het spel. Maar de doorgetrokken witte strepen op de A1 bieden meer variatie dan dit programma waarin presentator Beau onderweg is naar zijn zoveelste debakel.

Bijna vergeten dat er mensen in moesten…

Samengevat: “The winner is…”is een kunstmatig bedacht heftig bewegend grafisch plaatje waar op het laatste moment nog wat mensen van vlees en bloed zijn ingekeyed om het toch nog op televisie te laten lijken….Laten we hopen dat dit het begin is van het eind van artificiele, dus kunstmatig opgeklopte televisie. Op twitter werd iemand boos , omdat ik deze gekuntstelde zangshows omschreef als de “bioindustrie van het zangtalent”. Daarmee bedoelde ik, dat non-kwaliteit in de pressurecooker in no-time tot een met veel water gevulde nepmaaltijd wordt opgeblazen: je eet het, maar je houdt er een eeuwig hongergevoel aan over en tenslotte sterf je een eerloze ondervoedingsdood. Ik geloof niet, dat er veel reden is om iets van mijn woorden terug te nemen. Benieuwd hoe John zich uit deze positie redt!

 

Ton Verlind

Geef een reactie