Terrasleven 4 – Elke dag 35 graden

au loup terrasHet is elke dag zoín 35 graden. Dat simpele cijfertje plaatst een grote barrière tussen ons voornemen om veel te ondernemen en het uitvoeren ervan. Toch is deze vakantie actiever dan ie zo op het eerste gezicht lijkt en vaak gebaseerd op toevallige gebeurtenissen. Dat is de grote uitdaging van het logeren in chambres d’hÙtes. Het zijn huizen van particulieren, die hun domicilie hebben opengesteld voor passanten. Ooit eenvoudigbegonnen (extra kamertje in huis met een paar stapelbedden) is het verblijf in de Franse chambre d’hÙtel inmiddels een bijzondere cultus geworden. Vaak zijn het fraaie optrekjes en als je niet op een tientje kijkt voorzien van alle gemakken, zoals een eigen zwembad

Een goed gesprek

au loup totaalNeem La fontaine au Loup (klik voor meer informatie) in Saint Maurice, waar we voor niet meer dan 4 dagen zijn neergestreken. De eigenaresse , Patricia, oogt als een chique balletdanseres. Haar partner Bernard zien we zelden op of rond het domaine, maar als we ís avonds tijdens het eten vragen wie de voortreffelijke maaltijd heeft bereid is dat steevast Bernard. Ik ben inmiddels getroffen door een vervelende infectie. Bernard heeft via de telefoon op zondagochtend een dokter geregeld op luttele kilometers afstand van dit aartsparadijsje. “Comment ca va Ton”, zal hij later bezorgd vragen. Direct contact met heel veel mensen is een van de grote voordelen die een chambre díhÙte heeft op een hotel. Als je geluk hebt wordt er een paar keer tijdens het verblijf voor alle gasten gekookt en ontstaan ’s avonds aan tafel aangename gesprekken

Als je ontevreden bent moet je zelf wat doen

In La fontaine au Loup logeren dezer dagen uitsluitend Nederlanders en Belgen. Zo hebben we inmiddels kennisgemaakt met het jonge, modegevoelige alleraardigste stel uit Weert. Hij doet iets in machines en zij is audicien en meet dus hoorapparaten aan. Ze zijn rond de au loup eigenaresse40 en onwijs positief. Van kankeren op je werk of Nederland houden ze niet. Als je ontevreden bent moet je daar zelf wat aan doen, debiteert hij aan tafel. Het zijn werkelijk schatten. Dan is er het echtpaar uit Heiloo. Hij verhuurt onroerend goed en doet dat in Utrecht, waardoor hij dagelijks ettelijke uren in de auto zit om de afstand Heiloo-Utrecht te overbruggen. Hij speelt bovendien in een jazzorkest en zal ons de volgende ochtend een gratis cd bij de kamer komen bezorgen.

Zij is lerares in het middelbare beroepsonderwijs. De avond tevoren hebben we al kennis gemaakt met Frans en Ida, kleuterjuf uit Breda, die nog les gegeven heeft op de lagere school, waar ik ooit van de Broeders van Liefde lezen, schrijven en rekenen leerde. Beide onderwijskrachten staan pal voor hun werk en rekenen met overtuiging af met het negatieve image van hun beroep. ìHet is zo leuk als je het zelf maakt, zeggen ze met overtuigingî. Als ik een duit in het zakje doe door op te merken, dat het toch niet meevalt met al die onderwijsvernieuwingen die elkaar in steeds sneller tempo opvolgen zegt ze wijs en sussend: ìHet is oude wijn in nieuwe zakkenî.

Missschien zijn ze op huwelijksreis

Het zijn hele leuke gesprekken uit onverwachte hoek, ze gaan over niks en daardoor over alles. Ze laten zien dat geluk en tevredenheid kunnen bestaan uit hele kleine dingen. Gisteravond heb ik me alleen wat zorgen gemaakt over het Belgische stel van tussen de 20 en 25, dat ook bij ons aan tafel zat. Ze wisten alles over de populariteit van Clousseau, maar namen verder niet echt deel aan het gesprek, hoewel ze tot diep in de avond aan tafel bleven zitten. ìZouden ze uit beleefdheid niet durven te vertrekkenî, vroeg ik me af, maar ik durfde het niet me ze te bespreken. Misschien zijn ze op huwelijksreis. Het viel me op dat haar hand voortdurend naar de zijne zocht.

au loup vergezicht

Zelfs de dokter is leuk

Zelfs de onverwachte ontmoeting met de dokter in het verder opgelegen dorp op zondagochtend zie ik als een godsgeschenk. Hij geeft me niet alleen de medicijnen die me hopelijk van mijn infectie afhelpen, maar het is ook nog een alleraardigste man. Eigenlijk zoals een dokter moet zijn. Hij woont in een groot huis tegenover de kerk en hij heeft dienst voor de hele streek. Bij ons word je op zondag verwezen naar de dokterspost waar medici je vanachter pantserglas te woord staan. Maar de deur van het huis van de dokter staat gewoon open en hij heeft alle tijd. Ik praat in het Engels, hij antwoordt in het Frans en Letty vertaalt het weer in het Nederlands want door mijn zenuwen ontgaat me de helft van wat ie zegt. Het recept, dat hij heeft voorgeschreven verfrommelt hij weer als hij de voorgeschreven medicijnen ontdekt in een rommelige kast, waarin hij alle monsters van farmaceutische fabrikanten bewaart. Ik krijg voor ettelijke tientallen euro’s aan medicijnen en hoef er niets voor te betalen, want HIJ heeft ze immers ook voor niks gekregen. Verlegen schrijft hij een invoice. Ik begrijp natuurlijk best dat het consult wél betaald moet worden; 40 euro

au loup domino

 (foto: tot de onverwachte ontmoetingen hoort ook die met Domino, het hondsbrutale siameesje van een paar maanden oud)

Om elf uur al aan de wijn

Tegenover de kerk en het huis van de dokter ligt de auberge, geëxploiteerd -zo blijkt tot onze verrassing- door Nederlanders. Hij wenkt ons binnen, schenkt koffie en vertelt ongevraagd hoe erg hij zit met het feit dat hij die nacht met een geweer een paar zwerfkatjes heeft omgebracht. “Ik heb een restaurant”, zegt hij vergoelijkend, “ik kan dat hier niet hebben”. Ik vind de oplossing met het wapen nogal drastisch, maar hij legt uit dat de diertjes niet te benaderen zijn, maar ook dat hij er spijt van heeft en dat de overgebleven twee misschien mogen blijven leven. Het is elf uur ’s ochtends en ik ruik nu al de zoete geur van wijn. “Kom straks nog wat drinken”, roept hij ons na. Eerder heeft hij verteld dat hij al de hele wereld heeft bereisd en dat hij dus nergens meer tegenop ziet. “Wie ooit al planken heeft gezaagd, ziet er niet tegenop om planken te zagen”, zo strooit hij zijn verbale wijsheden over het zinderende Provençaalse land.

ton tikt in tuin

Wijn en confiture

Al die onverwachte ontmoetingen, inclusief het uitstapje naar het Taizé van de vorig jaar overleden frere Roger, waar we veel devote jongeren van de hele wereld heel lief tegen elkaar zien doen, krijg je cadeau als je werkelijk opgaat in het Franse land. Een verblijf in chambres d’hÙtes draagt daartoe bij. Maar natuurlijk ook het spirituele Franse landschap zelf, met al die prachtige kleuren, die je klein en nietig maken en waardoor je goed begrijpt dat Vincent van Gogh als schilder hier ooit zijn toevlucht nam. Dit is echt het land van geloof, hoop en liefde, van wijn en eigengemaakte confiture. En natuurlijk lavendel. Alleen wat warm.

 

Ton Verlind

4 reacties op “Terrasleven 4 – Elke dag 35 graden
  1. Kim Helders schreef:

    Vorige Eigenaren la Fontaine au Loup

    Geachte heer Giezenaar, Ook wij hebben in her verleden 4 keer bij Clemens en Marieke gelogeerd, super was het altijd, als ik nu de plaatjes zie krijg ik enorm heimwee, maar het rare is wel dat we waarschijnlijk nooit meer zullen gaan. Ben bang dat het gevoel toch heel anders zal zijn. Helaas zijn Clemens en Marieke uit elkaar, Marieke woont nog in Frankrijk met een Fransman en Clemens woont inmiddels in Shanghai en is daar getrouwd. Met vriendelijke groet, Kim Helders

    Kim Helders

  2. Ton Verlind schreef:

    la fontaine au loup

    Beste Gerrit, Ik moet je het antwoord op de vraag helaas schuldig blijven. Ik weet niet waar Marieke en Clemens zijn gebleven. Met vr gr Ton

    Ton Verlind

  3. G.H.J.Giezenaar schreef:

    la fontaine au loup

    Hallo Ton Met belangstelling jouw verslag gelezen over het verblijf in Frankrijk bij la fontaine au loupe. We hebben dat goede gevoel een aantal jaren geleden al meerdere keren mogen ervaren, echter er was toen een ander Nederlands echtpaar als eigenaar. Kun je ons misschien vertellen waar deze mensen, Marieke en Clemens, gebleven zijn ? Vriendelijke groet, Gerrit Giezenaar

    G.H.J.Giezenaar

  4. Cor Wijtvliet schreef:

    Sven Kockelman

    Afgelopen middag hoorde ik Sven kockelman weer bij bij de KRO. De man heeft geen kennis van zaken maar maakt dat goed met linkse emotie. Deze onwaarachtige en vooral ondeskundige man hoort niet bij de KRO. Hij verspreidt lullige emoties bij gebrek aan kennis

    Cor Wijtvliet

Geef een reactie