Terrasleven 3 – Hoe blijf je gezond

Elke vakantie kent zo zijn praktische nadelen. Hoe genieten we van al het goede dat Frankrijk biedt, zonder een kilo of wat aan te komen. We denken de oplossing gevonden te hebben. De salades die hier als voorgerecht worden opgediend zijn zo majestueus, dat ze als complete maaltijd kunnen dienen. Dus besluiten we over te gaan op één-gerecht-bestellingen in de plaatselijke restaurants. Terwijl we tevreden over dit besluit nog even nasudderen slaat toch ook weer de twijfel toe. Zullen de Fransen zulks niet opvatten als een belediging of als ultieme uiting van de spreekwoordelijke Nederlandse gierigheid?

1terraslebistrot

Stop vóór knooppunt Lyon

In Saint Georges in de buurt van Lyon nemen we de proef op de som, in het gelijknamige restaurant dat ons is aanbevolen door Alexandra en Olivier, de eigenaars van Chateau de Longsard (klik hier volor meer informatie over het chateau), een prachtig chambre d’hote waar we voor onze tweede overnachtig zijn neergestreken. Het voelt hier als thuiskomen. Het is de vierde of chateaudelongsardvijfde keer dat we dit prachtige chateau bezoeken, dé ideale tussenstop voor wie de dag daarna knooppunt Lyon moet nemen. Olivier is Fransman en heeft het chateau gekocht met geld dat hij verdiende bij zijn voormalige werkgever Pernod. Alexandra is Engelse. Het echtpaar heeft de kamers van het chateau een voor een in oorspronkelijke staat hersteld, maar wel van moderne gemakken voorzien. De bijbehorende wijngaard is overgedragen aan een aimabele Fransman, die op de dag van onze aankomst onrustig naar de lucht kijkt omdat de druiven toe zijn aan een buitje. Via mijn UMTS-telefoon raadpleeg ik de weerkaart van Meteoconsult in Nederland. Ik zie dat zich buien aandienen boven Lyon en dat ze in de richting van Arnas drijven, de plaats van ons chateau. Slechts 19% kans op regenval lees ik op mijn scherm en ik verbaas de Fransman met mijn wetenschap, die vervolgens zijn neus ophaalt omdat hij zéker weet dat het om 21.00 uur gaat hozen. Maar de volgende dag blijkt het gelijk aan de kant van Meteoconsult. Rond half tien passeert een zware depressie Arnas, het stormt en bliksemt, maar regenen doet het nauwelijks….

We snakken naar adem

Aangekomen bij restaurant Saint Georges worden net de luiken geopend. Via de catecombem van het restaurant worden we naar een achtergelegen terras geleid. Het is een beauty, een plaatje uit een lifestyle-blad, maar afgesloten door hoge, begroeide muren en de hitte van de hele dag heeft zich hier in dit hete-lucht-bassin verzameld. We snakken naar adem. De kaart belooft veel goeds,want de voorgerechten staan vermeld als grande salades en lenen zich dus uitstekend voor ons gezondheidsexperiment.

Eten tussen de aanvallen van Rambo door

terrasje saintgeorgesHet is een familiebedrijf, hetgeen ik afleid uit het kinderparadijsje met fietsjes en zandbak, dat ergens in een hoek van het terras achter een heg ligt verborgen. Vanachter een muur worden we door een echte Rambo van een jaar of 5, 6 belaagd met een waterpistool, maar de straal weet net ons tafeltje niet te bereiken. Zijn moeder, de serveerster, lijkt haar huishoudelijke werkzaamheden slechts kortstondig te hebben onderbroken om voor de gasten te zorgen, die ze niet meer aandacht geeft dan strikt noodzakelijk. Het jongetje wordt luidruchtig tot de orde geroepen en ziet daarin juist een aanmoediging om zijn aanvallen voort te zetten. Erg ontspannen zit het daarom niet op dit terras in Saint Georges dat bovendienvoelt als een hetelucht-ballon, maar dan wel een waarbij de ballonvaarders met hun hoofd in de vlam zitten.

Ze houden niet van Zeeuws meisje

Daar heb je het gedonder in de glazen! Slechts twee voorgerechten, bestellen we. Verbeeld ik het me of heeft de serveerster die z¸nige Hollanders al bij het noteren van de bestelling de oorlog verklaard? Tien minuten later worden de 2 borden zonder veel vreugde op onze tafels gesmeten. Wat een deceptie. Bestond de grande salade de avond te voren bij Bernanos 2-sterren Pizeria in Bar-le-duc nog uit een enorme “nicoise”, hier in Saint Georges blijkt ìgrandeî, juist heel klein. Behalve dan de prijs, want die heeft alle kenmerken van volwassenheid. Letty heeft gegratineerde geitenkaas. Ziet er lekker uit. Ik heb verse zalm, maar bij het ontdooien heeft de frisse zalm iets te lang in de magnetron gestaan en de uiteinden zijn licht gekookt. De salade smaakt bitter. We proeven de ultieme wraak van de kok!

Koffie met chloorsmaak

We kunnen nu natuurlijk niet meer terug en volharden in ons nieuwe beleid. Twee voorgerechten als hoofdgerecht: daar zullen we het mee doen. Ik bestel café-au-lait als toetje. De koffie wordt door de zwijgzame serveerster met weinig overtuiging op tafel geplempt, terwijl ze demonstratief de andere kant opkijkt. “Dat is Frans”, zal Olivier in het chateau later bij het ontbijt vergoeilijkend zeggen als hij vraagt hoe het bezoek aan het restaurant ons is bevallen.

Als ik een slok van de koffie neem blijkt die ijskoud te zijn. Laat maar zitten, denk ik. Maar mijn echtgenote is de brutale behandeling beu en vastberaden brengt ze de mislukte koffie terug naar de keuken, waar ze twee 17-jarige jeugdige koks ontdekt. Tien minuten later krijg ik nieuwe. Nu is ie werkelijk pesterig gloeiend heet, maar half zovol en hij smaakt alsof er een scheut chloor bij is gedaan. De melk is geschift. Alexandra van het chateau heeft de volgende ochtend tijdens het ontbijt een sluitende verklaring: “Te lang gekookt in de microwave”, zegt ze. “Ze hebben je gewoon je oude koffie, opgewarmd weer teruggeven”.

In Vinsobres begint de victorie

Onze nieuwe gezondheidscultus is dus géén succes en we zullen ons beleid moeten herzien of niet?

Qua ambiance krijgt het terras van Restaurant Saint Georges in het gelijknamige Franse dorp een 8. De kwaliteit van het eten kan ik slechts met een 5-je belonen en de bediening met een 4. Heel uitzonderlijk allemaal voor Frankrijk. Maar beste lezer, wanhoop niet. De volgende dag zal de zon doorbreken in bistro Le Bistrot in Vinsobres en het lieflijke Saint Maurice, zo’n 200 kilometer verderop in de Provence, en wel in het bijzonder aan de Cote du Rhone. (foto: alvast een voorproefje van onze volgende bestemming: chambre d’hote La fontaine au loup in het lieflijke Saint Maurice)

auloup eigenaresse

Het uitzicht vanaf het terras van Au loup

au loup terras

 

Ton Verlind

Geef een reactie