Terrasleven 2 – Visioenen van sprankelende bronnen

barleducNa 500 kilometer rijden door de verzengende hitte (wel airco in de auto, maar toch…) lijkt Bar-le-duc in midden-Frankrijk de aangewezen plek voor een verfrissende overnachting. Bij het zien van de naam op de kaart ontstaan visioenen van tintelende bronnen, spuitende fonteinen en kuuroordachtige taferelen zoals we ze kunnen herinneren van de schitterende Engelse plaats Bath. We hebben voor de eerste nacht géén hotel geboekt, maar denken dat het in Bar-le-duc geen probleem kan zijn. Als we de Franse provinciestad binnenrijden is lelijke, moderne flatbouw ons deel. Maar dit is lower city, er is ook nog een oude stad, verder op de berg.

Alsof er een atoomalarm is afgegeven

hoteldelagareDe buitentemperatuur schommelt rond de 35 graden en het asfalt geeft zijn hitte met liefde af. De oude stad lijkt uigestorven, geen mensen op straat, luiken dicht. Alsof er een atoomalarm is afgegeven. Maar erger. Géén fonteinen (nou ja, eentje tegenover het station), géén tintelend bronwater zelfs geen reclame die er naar verwijst dat Bar-le-duc uit de flessen iets te maken heeft met dit Bar-le-duc waar we voor de nacht willen neerstrijken. Naast prachtige oudbouw is er niets dan hitte. Wel volop hotels. Hotel de Ville, Hotel de departement.Maar er is slechts één hotel waar je echt kunt overnachten en dat is Hotel de la Gare tegenover het station, en aan een rotonde waarvan de buitenste rijbaan zo ongeveer door de lobby loopt. Het is bij uitstek de baan die vooral in de vooravond wild, woest, hard en onophoudelijk bereden wordt.

Vide, vide oftewel: wegwezen!

Nederlanders zijn altijd en overal. Er staat een Nederlandse autobus voor de deur en het terras van bar L’Escargot wordt bemand door autobusuitgelaten Rotterdammers. Ze zullen die avond het trottoir tot ruim na elf uur luidruchtig bezet houden totdat Letty hangend uit het hotelraam vriendelijk doch dringend, maar misschien ietsje underdressed vraagt hoelang het feest nog zal duren. Ik duik onder het laken De bareigenaresse, de Hollandse dronkenmanspraat kennelijk, ook beu, ziet in ‘onze” interventie een aansporing om het trottoir met een ferm “vide, vide” schoon te vegen, zoals onze mariniers dat ooit deden met de dam. Wegwezen, jullie Rotterdammers! Onze landgenoten nemen die ochtend om 5 uur wraak door de motor van hun autobus luidruchtig te starten en die onder ons hotelraam 10 minuten stationair te laten draaien , waardoor de hotelkamer zich vult met de indringende lucht van verbrande diesel.

Wijn van 800 euro

Om 5 uur ’s middags, als we stoppen voor Hotel de la Gare op zoek naar een kamer, weten we dit alles nog niet. Niemand te zien. Bloedheet. Povere, beetje Zuid-Europese uitstraling. Alles netjes en functioneel, maar weinig humor. De kamer die we krijgen toegewezen voldoet alleszins. Klein maar goed geoutilleerd en netjes. Als we zijn ingecheckt betreden we blijmoedig het bronloze stadje. De wegen stralen als een elektrische kachel. Overal leuke restaurants, maar allemaal zijn ze pesterig dicht, behalve het terras van de tweesterren Pizzeria van Bernanos, die er weliswaar wat onooglijk uitziet, maar waar je toch àls je niet oplet- zomaar een flesje wijn van 800 euro kunt bestellen. Het terras is gebouwd op een vlonder op de parkeerplaats aan de voorkant.

terrasbernanoston

Nederlanders altijd en overal

Nederlanders zijn altijd én overal. Als we Bernanos buitenpaleisje betreden zit daar een Nederlandse familie, waarvan de verbale bernanosterrasvermogens reiken tot aan de uitersten van het terras. In luidruchtigheid worden ze slechts overtroffen door de vriendelijke Franse familie naast ons. De dochter-des-huizes (ongeveer dertig schat ik haar) heeft in dit gezelschap het hoogste woord. Ze ratelt als een mitrailleur en kijkt met de ernst van een ouderling. Ze is zo dominant aanwezig dat haar bejaarde moeder zich schuldbewust tot ons richt. “Mocht u hier naar toe gekomen zijn voor een rustig gesprek, dan zal dat niet lukken”, zegt het oude dametje verontschuldigend, terwijl ze, liefdevol in de richting kijkt van de druk gesticulerende doch niet onknappe jonge Franse vrouw naast haar.. “Geeft niet”, antwoordt Letty. “C’est bien pour étudier la langue!”. Het dametje haalt opgelucht adem en we laten ons de wijn goed smaken. Die van 4 euro per fles, wel te verstaan.

Het terras van Bernanos 2 sterren pizzeria in Bar-le-duc krijgt, mede dank zij de belevenissen ter plekke een 7. Bar-le-duc zelf scoort niet meer dan een 5-je. Maar toegegeven: slechts na een vluchtige en oppervlakkige inspectie van de stad.

 

Ton Verlind

Geef een reactie