Terrasleven 1 – Strippen in de etalage

boss“Waarom geen Lacoste?”, zegt Tobias aan tafel. Ik kijk naar mijn nieuwverworven roze shirt en daar staat “Hugo Boss”. Wat is daar mis mee? Mmmm.. Ik ben totaal niet merkbewust en heb de pest aan winkelen. 3 Nieuwe shirts met korte mouwen en 2 korte broeken van een ordentelijk merk, waarvan me de naam nu niet te binnen wil schieten, is de oogst van een uur passen en meten. De winkel in Laren is chic en houdt van geduldige klanten. Dat leid ik af uit het feit dat er maar 2 paskamers zijn, die ook nog voortdurend bezet zijn. “Als je een vrouw was, had je geweten, dat je een paskamer -als je hem eenmaal hebt- nooooooit moet verlaten”, zegt Letty. Teneinde raad verberg ik me achter een schot, verwissel van broek en merk te laat, dat ik in de etalage sta met vrij uitzicht van 25 balkons van het belendende seniorenappartement.

Van deze winkel wil ik niets

shirtEerder al heeft Letty me in het Beversport-buiten-paradijs sandalen proberen aan te smeren. Tevergeefs, want ik zal me nooit, maar dan ook nooit in sandalen vertonen. Projectie, waarschijnlijk. Herinnert me teveel aan de sixties, zweetvoeten en geitenwollen sokken. Ik houd het bij mijn afgedragen Tod’s, waarin ik nu vanwege de hitte wel met blote voeten loop, hoewel ik me ooit had voorgenomen noooooooit met blote voeten in Tod’s te lopen. Overigens helpt de arrogante winkeljuf me voortreffelijk bij onze beslissing om NIETS te kopen. Ze maakt een gehaaste indruk, alsof ze tussen twee afspraken nog even is binnengelopen. In haar hand een beker met water. Ze doet nauwelijks moeite te verbergen dat ze er geen zin in heeft. “Neem die broek nou maar. Hij is goedkoop en de kleur staat u goed”, zegt ze tegen mijn vrouw die er overduidelijk blijk van geeft géén blauw te willen. Zuchtend en steunend sloft de bedienster de trap op en komt nooit meer terug. Op weg naar de uitgang hangen we de kleren die we teneinde raad wel hadden willen kopen op een willekeurig rek. Van deze toko hoeven we niets te hebben, al was het de laatste winkel op aarde.

tods

Doe van deze maar drie….

Het zoeken naar passende shirts loopt voorspoediger. De verkoper op de Larense herenmodezaak weet wat er bij het winkelen in een herenhoofd omgaat. De fatale koopbeslissing wordt door mannen doorgaans genomen in de eerste 5 minuten, nadat ze de winkel hebben betreden. Alles wat je in die tijd kunt passen ben je bereid te kopen, desnoods vermenigvuldigd met 3 (“Doe dit maar in alle kleuren”). Na die kritische 5 minuten verslapt de aandacht en wijzen alle neurologische impulsen richting uitgang. Déze verkoper weet dat, beweegt zich in hoog tempo door zijn winkel en smeert me binnen de kritische tijd 3 prachtige zomershirts aan: blauw, wit met retro streepjes op de kraag én roze.

Dikke baby

Op een terras in Hilversum drinken we de dag voor onze vakantie nog een kop koffie. De serveerster tikt de bestelling in op een ingewikkeld mobiel device. Het apparaat staat als een onneembare barrière tussen haar en haar klanten, want het intikken vergt zoveel aandacht, dat een vriendelijke praatje er niet af kan. Tegenover ons zit een gezinnetje: pa, ma, oma en twee kleine kinderen. Ze worden verwend met Cola-light. De allerkleinste fronst het voorhoofdje, kijkt met ernstige blik en wijst in mijn richting. Ze brabbelt wat en ik kan mijn oren niet geloven: “dikke baby”. Ik begrijp de aandacht van de kleine niet, maar Letty wel. “Roze”, zegt ze. “Je hebt je roze nieuwe shirt aan”. Voor het kleintje aan de overkant staat deze kleur gelijk aan alles wat baby is.

De vakantie kan beginnen. Ik besluit ook dit jaar mijn weblog te misbruiken voor een verslag van mijn vakantiebelevenissen. Als thema kies ik het “terrasleven” op de Noord-Zuid-as Hilversum-Cannes. Dit terras krijgt op de schaal van 1 tot 10 een mager zesje: wel lekkere koffie en snelle bediening, maar ik kan niet leven met een serveerster die een computer plaatst tussen haar en haar klanten.

 

Ton Verlind

2 reacties op “Terrasleven 1 – Strippen in de etalage
  1. Cor Wijtvliet schreef:

    Sven Kockelman

    Hoorde vandaag een tijdje Sven Kockelman over pedofilie. Hij had wel heel erg veel begrip voor onzwe pedofiele medemens. Tuurlijk, het zijn mensen en ook voor mij hoeven ze niet verketterd te worden. Dat is wel iets anders dan overlopen van begrip. Sven Kockelman, eerder werd hij het linkse geweten van de KRO genoemd. Links en geweten zijn strijdige begrippen, evenals links en katholiek. Ergo Kockelman heeft niets bij de KRO te zoeken.

    Cor Wijtvliet

  2. Wendy schreef:

    Geniet!

    Lieve Ton en Letty, Geniet van de vakantie! Dikke kus uit Bussum

    Wendy

Geef een reactie