Route du Soleil

Hoe komt het toch dat je Nederlanders altijd overal herkent? In de lobby van hotel LíHorizon in Thionville staat een Nederlandse familie uitvoerig de balans van deze dag op te maken. Het is een ouder echtpaar met twee dochters van rond de dertig met kroost. Het dialect positioneer ik in Bloemendaal of Wassenaar, niet in Laren. Te bekakt. Ze hebben niet alleen een harde g, maar alle letters zijn hard. Hij gekleed in een roze broek en een blauwe, enigszins altmodische trui. De dochters in kaki en blauw, strakke broeken, strakke truitjes. Op de heupen van de kleinste van de twee dames hangt een kale baby. De andere kinderen denderen de trap op en af.

Wassenaar detoneert

In de lobby zitten twee oudere Duitse dames. Ze fluisteren en dat past beter bij deze ambiance dan de Nederlandse invasie. Het Wassenaarse gezin realiseert zich dat het detoneert, maar de dames hebben geen greep op de kinderen en ze doen wat Nederlanders altijd doen als ze zich betrapt voelen: het kinderspul wordt nu luidkeels en publiek onderwezen in goed gedrag. De pedagogische woorden zijn in feite natuurlijk niet voor die kinderen bedoeld (ze glijden van de kinderen af als water langs een eend) maar voor ons, om zo duidelijk te maken dat de jonge ouders er werkelijk alles, maar dan ook alles aan doen om de opvoeding tot een succes te maken. Maar ja, kinderen hè? Net als in heel Europa zijn ook de grenzen in de opvoeding verdwenen.

Hoe doet een leeuw?

Na vijftien minuten verhuist de armada naar de lobby, die tot dan een toonbeeld van rust en distinctie was. De oude Duitse dames spreken nog steeds op gedempte toon. We worden bediend door een mooie, jonge, maar bedeesde serveerster. Ze heeft een blanke huid, krullend blond haar, een strak rokje en een witte blouse. Zwijgend neemt ze de bestelling op. Niets verraadt dat ze midden in het leven staat. Het lijkt een engel die per ongeluk op de horeca is neergedaald. Net als de Nederlandse familie eindelijk de kinderen stil heeft komt een van de jonge vrouwen werkelijk op een lumineus idee. “Zullen we een spelletje doen?”. In de verte klautert de kale baby in sneltrein vaart de (godzijdank) gestoffeerde trap op. De jonge moeder vraagt: “Hoe doet een leeuw?”. In no-time wordt de lobby gevuld met leeuwengeluiden. “Hoe doet een olifant?”. De kinderen trompetteren erop los. “En hoe doet een aap?”. Het chique hotel wordt nu vergeven van de oeoeoeh-geluiden.

Hoe doet een leeuw

Het zijn vast advocaten

De familie zal ons die avond ook aan het diner blijven achtervolgen. De man in de roze broek en de blauwe trui heeft nu een licht colbertje aangetrokken en wordt vergezeld door een chique dame in mantelpakje. Een van de twee dochters torst nog steeds de baby met zich mee. Letty en ik spelen tijdens onze vakantie in stilte altijd dezelfde spelletjes. We observeren de mensen en proberen te raden wat ze in het gewone leven doen: welke auto, welk beroep en in welke verhouding ze tot elkaar staan. “Het zijn verstandsmensen”, zegt ze. “Advocaten”. Ze leidt het af uit het feit dat we niemand uit het gezelschap ook maar een enkele keer op een ontspannen lachje hebben kunnen betrappen. Ze converseren alsof hun leven ervan afhangt.

Cisca gooit de terrasdeur dicht

Het tweede spelletje is even eenvoudig als doeltreffend. Ik probeer in vreemde gezichten gelijkenis te vinden met mensen die ik uit Hilversum en omgeving ken.

terrasjeZo zie ik in de hoteleigenaresse de contouren van mijn alleraardigste collega Mignon. En de volgende ochtend zitten we aan het ontbijt met Cisca Dresselhuis: ernstig gezicht, enigszins ingevallen mond en een uitstraling die geen tegenspraak duldt. “Lekker die terrasdeur open”, zeg ik tegen Letty tijdens het inschenken van de koffie. Er waait een zwoele zomerwind naar binnen. Mijn woorden zijn nog niet uitgestorven of Cisca staat op en gooit de terrasdeur zonder blikken of blozen dicht. Het fragiele serveerstertje van de avond tevoren heeft een metamorfose ondergaan. Ze loopt nu in een strak zwart truitje, met afzakkende schouders en daaronder een felgekleurde broek, die goed tekent. Een deel van haar buik en rug ontbloot. Boven haar string een strakke tatoe. Zelf sleurt ze wild met linnengoed. In één nacht getransformeerd tot een femme fatale.

Aanbevolen

huisHet hotel in Thionville kan ik aanbevelen. Prachtige locatie, althans voor één nacht, want in de verre omgeving van de ijzerstad lijkt me verder niet zoveel te beleven. “12 Points de connexion ADSL + Wifi”, staat er in de folder. Maar het was niet zozeer de techniek die me aansprak, maar de prachtige lambrisering, het exquise eten, de vriendelijke bediening en de serene sfeer, althans als je die advocatenfamilie uit Wassenaar wegdenkt. Mignon wuift ons de volgende dag vriendelijk uit.

L’Horizon, 50, route du Crève-Coeur, 57100 Thionville, tel 33(0)82885365 of 33(0)382345584

 

 Ton Verlind

1 Reactie op “Route du Soleil
  1. Dominic schreef:

    Super leuk zeg!Inspirerend ook, ik laat Luna nog te weinig zelf doen….en ze is nu 11 jaar dus kan best! En ik ben bewieund naar de blog die ze dan gaan beginnen! Kan niet missen met zo’n inspirerende en creatieve moeder!

Geef een reactie