Route du Soleil (slot)

Op het terras van La Petite Auberge in het Zuid-Franse TourTour doen we het spelletje “Herken je buren”. Het lijkt misschien voyeuristisch, maar het helpt in het bestrijden van vooroordelen en uiteindelijk levert het leuke contacten op. Op de parkeerplaats van de Auberge staat een Nederlandse Jaguar. We proberen te determineren bij welk stel, waarmee we dit hotel op het Franse platteland delen, die auto hoort.

Prachtig landschap

landschapVanaf het terras kijken we de heuvels in en bij elke zonsondergang ontdekken we nieuwe elementen in Gods schepping. Wat is dit een prachtig landschap! Behalve Franse gasten zijn er ook verschillende Nederlandse koppels. Cees en Mia hebben we radenderwijze gepositioneerd in medische sector en onderwijs sector. Als we later met dit vriendelijke stel uit Tilburg in gesprek raken blijkt ZIJ inderdaad in het onderwijs te werken en HIJ is gepensioneerd tekenleraar, maar komt uit een artsenfamilie en heeft ooit overwogen tandarts te worden. Bingo! “Kennen jullie Frans Slangen uit Tilburg?”, vragen we.

Je kunt de plank ook misslaan

Huub is een fidele vijftiger uit Nijmegen, die olijk en onafgebroken zijn levenswijsheden deelt met zijn tafelgenoten en aan hem schrijven we de Mercedes twoseater op de parkeerplaats toe, omdat we hem hoorden zeggen dat je van het dak geen last hebt, omdat het in de kofferbak verdwijnt. De bevestiging van onze veronderstelling hebben we helaas niet kunnen krijgen. Maar de Jaguar hoort onmiskenbaar bij het zachtpratende Nederlande stel tegenover ons, dat alle moeite doet om verder met niemand in contact te komen. Mia en Cees bevestigen dat koppel en auto bij elkaar horen. Zo proefondervindelijk – ontstaan nieuwe tv-spelletjes. “Herken je buren” maakt ook bescheiden, want af en toe laat het zien dat je behoorlijk de plank kunt misslaan als je de wereld op uiterlijkheden beoordeelt. Dan blijkt de ruige motorrijder geen Hell’s Angel, maar een zachtaardige chirurg.

 Bekend bezoek

Het is inmiddels tegen negenen ’s avonds en de patron van La Petite Auberge te TourTour serveert een fantastische maaltijd. Geen gedonder à la carte, maar een wisselend menu dat drie avonden lang een schot in de roos blijkt te zijn. Ook nu weer genieten we volop. Dan houden we onze adem in “Kijk”, zeg ik tegen Letty, “daar heb je de bekende Nederlandse modeontwerper Frans Molenaar”. Ze schiet in de lach: “Het is de topchoreograaf Hans van Maanen”, haar persoonlijke held, die het terras betreedt. “Die was toch ziek”, zeg ik. “Nee, dat was Rudi van Dantzig”. Als ik straks thuis ben moet ik toch wat aan mijn klassieken doen. Hans bezet met 3 vrienden het tafeltje naast ons en we brengen de discipline op om de patron NIET in te fluisteren dat hij beroemd bezoek heeft.

Monumentje voor Claudia en Aliex

personeelTourTour is een een heel leuk, klein plaatsje. La Petite Auberge een van de alleraardigste hotels op onze tocht van Hilversum, via Antwerpen, Brussel, Thionville, Beaune, Lyon, La Royante in Aubagne, Gréoux-les-Bains, TourTour naar Antibes, Nice en Cannes. Maar absolute top (verblijf 8, omgeving 8, eten 8, vriendelijkheid 8) in dit hotel is de bediening door Claudia en Aliex. De twee meiden zijn -denk ik- tussen de 20 en 25 en beoefenen het serveren als een ware levenskunst. Ze zijn vriendelijk, attent en communicatief. Claudia is naar verluidt Poolse en oefent de Franse en Engelse taal en legt aan de gasten uit dat ze graag in Frankrijk wil blijven. Elk bezoek aan een tafeltje laat zich beleven als een optreden. “Voulez-vous une digestive?”, vraagt ze in woord-voor-woord uitgesproken Frans. Ze heeft de handen als een echt meisje op de rug en maakt met haar lijf lieflijke beweginkjes, alsof ze een gedichtje opzegt.

C’est ma table!

Aliex is ontzettend ambitieus en roept de patron tot de orde als die het waagt ons te vragen of we een wijntje willen. Als een pijl uit de boog schiet ze naar binnen en snibt: “C’est ma table!”. In Nederland ben ik gewend op terrassen genegeerd te worden en niet dat het bedienende personeel vecht voor mijn zielenheil. We voelen ons vereerd! Als eerbetoon aan Claudia en Aliex druk ik hierbij een foto af, tevens als monumentje voor de totale verzorging in Frankrijk. Behalve in het vissersplaatsje Cassis zijn we werkelijk nergens chagrijnige of ongemotiveerde obers tegengekomen. Frankrijk is een topland als het om bediening en vriendelijkheid gaat.

 De euro

Alleen die euro hè. Ik wilde me niet bezondigen aan dat europessimisme, zeker niet nu uitgerekend in deze vakantie de vader van de Euro, Wim Duisenberg, in Avignon is overleden. Maar dat gemopper in Nederland klopt wel, hoor. Een simpel ontbijtje in het hotel te Antibes waar ik dit verhaal zit te tikken kost 11 euro per persoon, MEER dan 22 gulden! En dat voor 2 croissantjes, 2 dingetjes met chocola erin en een paar stokbroodjes. Wat vroeger een gulden was, is ook naar mijn overtuiging in de horeca gewoon een euro geworden. Er is wel een groot verschil met Nederland, waardoor deze teleurstelling dragelijk wordt: de zon die ons onafgebroken vanuit een helderblauwe lucht toelacht. Elke dag hadden we even contact met Nederland, alleen al om te horen dat het daar zojuist weer was gaan regenen.

(einde)

 

Ton Verlind

Geef een reactie