Ronald Plasterk (PvdA) legde het fundament voor Onno-gate

Hierbij een paar aandachtspunten voor de rechter die zich op verzoek van Onno Hoes gaat verdiepen in diens schending van de privacy, de politieke dood tot gevolg hebbend:

Het idee, dat de privacy er niet meer toe doet is geïntroduceerd door de relsite GeenStijl. Daar wordt geen middel onbenut gelaten om te “onmaskeren”. Opinies zijn bij GeenStijl heilig, feiten doen er niet toe. Het omgekeerde van de journalistieke code waarin opiniëring volgt op het vergaren van kennis. GeenStijl wordt gefaciliteerd door de Telegraaf Media Groep, waartoe de krant De Telegraaf behoort, waarin vanuit een conservatief perspectief hoog wordt opgegeven van normen en waarden en goede omgangsvormen. Wat voor de krant geldt, telt kennelijk niet voor andere onderdelen van het concern.

Ome Ro

Misschien uit angst om ouderwets gevonden te worden, op zoek naar de gunst van de jonge kiezer , gewoon om de publieke omroep dwars te zitten of bang voor de toorn van De Telegraaf (ik denk zelf dat dit een belangrijk argument was) heeft PvdA-minister Ronald Plasterk (lieftallig door Pownews “Ome Ro” genoemd) er voor gezorgd dat de GeenStijl-cultuur toegang kreeg tot de publieke omroep in de vorm van Powned. Van deze omroeporganisatie is Pownews het kroonjuweel. Plasterk zei dus niet tegen de jongens en meisjes van GeenStijl: wat jullie doen is een bijdrage aan normvervaging en daaraan wil ik niet meedoen. Integendeel. De boodschap luidde: “Jullie zijn goed bezig. Ik zie dit als een belangrijke bijdrage aan de maatschappelijke vernieuwing en ik wil daar graag een paar miljoen aan belastinggeld tegenover stellen. Aan het besteden daarvan stel ik verder geen voorwaarden”. Uit de angst ouderwets gevonden te worden hebben de politici Pownews in de gebouwen van de tweede kamer onbeperkte bewegingsvrijheid gegeven, die zich letterlijk uitstrekte tot het pissoir. Daar bij de plasbak is het besef van goede smaak opgerekt tot de lengte van een slechte kauwgum.

Dubbele moraal

Ook RTL Boulevard is in de slipstream van Pownews meegegaan. In dat programma zagen we dezer dagen een door verdriet verstikte Albert Verlinde, de ex-echtgenoot van Onno Hoes die het zo vreselijk zei te vinden dat dit zijn compaan was overkomen. Nog niet zo lang geleden legde Boulevard een tijdbom onder de relatie van Yolanthe Cabau en Jan Smit door haar zoenend te tonen met haar heimelijke minnaar Wesley Sneijder. Opgenomen door de bewakingscamera’s in een parkeergarage. Waarom wijst Verlinde af wat Hoes overkwam en keurt hij goed wat het stel Cabau/Sneijder te beurt viel? “Die camera’s in de parkeergarage hingen er al”. Wat is dat nou voor een verweer? Zijn ze ooit opgehangen om overspelige, bekende Nederlanders te betrappen, of zijn ze er voor de criminaliteitsbestrijding? En wie bepaalt of het materiaal wordt vrijgegeven. Even vunzig dus als datgene wat Hoes overkwam. Net als in de politiek is bij RTL Boulevard de dubbele moraal tot norm verheven. De verontwaardiging bij sommigen over wat Hoes overkwam lijkt ernstig op het plengen van krokodillentranen. Hoes, zijn politieke vrienden en zijn voormalige echtgenoot hebben riant de rode loper uitgelegd voor dit soort praktijken. Koekje van eigen deeg.

Dubbele opinies

Dan nog iets over de verontwaardiging van het slachtoffer zelf. Hij blijkt er ook dubbele meningen op na te houden, iets waarop politici patent hebben, zo weet ik uit mijn eigen journalistieke loopbaan.  Met verbazing heb ik wel ondervonden dat het standpunt tijdens het tv-interview diametraal tegenover de visie aan de borrel stond. Er is een mening voor op de bühne, voor achter de bühne, voor de verkiezingen en na de verkiezingen. Hoes bleek geen hoge pet op te hebben van de Maastrichtse gemeenteraad, maar verzuimde dit uit te spreken in de raadszaal.  Hij wisselde politieke vertrouwelijkheden uit met iemand die hij zojuist van de straat had opgepikt. Je zou kunnen zeggen dat er dan iets aan zijn beoordelingsvermogen ontbreekt.We zijn die dubbele opinies gaan accepteren als normaal onderdeel van het politieke spel. Dit is dan ook het punt waarop ik iets positiefs ga zeggen over Pownews: het programma heeft verdienstelijk werk verricht in het doorprikken van die gemankeerde Haagse mores. Daardoor zijn politici meer op hun tellen gaan passen en daarmee heeft Pownews een maatschappelijk belang gediend. Hoes aanpakken was dus een consequente voortzetting van die lijn, waarvoor het programma in Haagse kringen werd geprezen, niet uit democratische overtuiging, maar omdat tweede kamerleden, bewindslieden en journalisten er geen stelling tegen durfden te nemen.

De winnaar is….

De moraal van het verhaal: natuurlijk heeft Pownews in de Maastrichtse kwestie met een kanon op een mug geschoten.  Het overontwikkelde libido van de burgemeester van een provinciestad vormt niet echt een bedreiging voor de democratie, hoewel de helft van de Maastrichtse burgers daarover  anders lijkt te denken. Ze zijn bij Pownews het gevoel voor verhoudingen een beetje kwijt, ook omdat niet helemaal duidelijk is vanuit welk perspectief die club naar de samenleving kijkt. Effectbejag  lijkt belangrijker dan het doel dat ermee gediend is. Undercoveracties in de  journalistiek zijn in de visie van de rechter alleen toegestaan als het gaat om een groot maatschappelijk belang en er geen andere mogelijkheden zijn om de misstand aan de kaak te stellen. Was dit een misstand? En was dit de enige manier om hem aan de kaak te stellen? De intenties moeten zuiver zijn. Een undercoveractie van Nieuwsuur oogt geloofwaardiger dan die van een individuele Nederlandse burger waarvan de hersenen, gezien de leeftijd nog niet tot volle rijpheid zijn gekomen. Ging het hier om maatschappelijk belang of persoonlijke roem? Hoes heeft gelijk: de undercover-actie groef ver in zijn privé-leven.  Maar HIJ  had zodanig moeten opereren dat we er niet mee lastig gevallen zouden worden.  Ontbreekt  kennelijk die sociale intelligentie, dan is dat een vaststelling van maatschappelijke betekenis die de privé-pijn overstijgt. Het privé-leven van Hoes kreeg betekenis doordat het publiek werd. Hij had er ook voor kunnen kiezen om het beter af te schermen. De grenzen van het avontuur zoeken, leek een gecalculeerd risico.

Ik ben benieuwd of de rechter straks het maatschappelijk belang groter zal vinden dan de privacy en ook of het ingezette middel in verhouding staat tot dat belang. De uitspraak van de rechter zal van grote betekenis zijn. Niet voor Onno Hoes, want die zal de reputatieschade niet meer kunnen terugdraaien. Maar voor de journalistieke vrijheid van handelen: die kan dank zij deze kwestie zowel opgerekt als beperkt worden. De verliezer of winnaar zullen we straks dus in het journalistieke métier moeten zoeken.

Geef een reactie