Peter R. en Sven: The Battle

Wat rest er straks als je bent gestopt met je televisiewerk, vroeg meesterinterviewer Sven Kockelmann aan misdaadverslaggever Peter R. de Vries. “Een gat”, antwoordde hij zonder nadenken. En hij heeft gelijk. Je ziet nog maar zelden zoveel vasthoudendheid in de journalistiek en daarvoor dient Peter R. geprezen te worden. Ook voor zijn resultaten. Hij liet met zijn werk zien dat een uniform of een toga niet gelijkstaan aan gerechtigheid. En droeg zo bij aan het besef, dat rechters, officieren van justitie en politie mensen zijn die gecontroleerd moeten worden. Peter verdient om zijn zegerijke werk een plek in The Think Different-actie van De Wereld Draait Door. Ik meen het van harte en hoop dat hij onder mijn opmerking geen dubbele bodem veronderstelt, die hem uit het veld slaat.

Kwestie van kiezen

Waarom wèl de kleine misdaad, en niet de grote jongens?, vroeg Sven hem in het interviewprogramma “Oog in oog”. Je kunt het zien als een gewone vraag, Maar er lag ook een suggestie in besloten. Namelijk dat Peter R. daar liever niet zijn handen aan brandt. “Het is een keuze”, zei de crimefighter. Ik kan hem nog begrijpen ook. Er wordt in gewone gezinnen zoveel leed aangericht met geweld en doodslag. Laat de politie bezig met de macrocriminaliteit en de journalistiek met de kleine gevallen, die in de samenleving zo’n dramatische impact hebben. Ik begreep het antwoord van Peter R. en het vervulde me met sympathie. Goedbeschouwd was er voor de misdaadverslaggever helemaal geen reden om zich in het liveprogramma zo defensief en vijandig op te stellen naar zijn ondervrager. Alles wat hij doet is –zo te horen- het resultaat van een weloverwogen keuze en dus begrijpelijk en verdedigbaar. Het betekent niet dat we het met alle afwegingen van Peter R. eens hoeven te zijn . Er zitten aan zijn werk ook rafelige kantjes. En dat was mogelijk de kern van de knetterende ruzie in het interviewprogramma: Peter R. wikt en beslist en accepteert niet dat er aan de juistheid van zijn besluiten wordt getwijfeld, een eigenschap die hij met veel journalisten deelt. Wouke van Scherrenburg noemde het op Radio 1 een karakterdefectje, waaraan de crimefighter hoognodig moet werken.

Zou Jeroen Smit ook delen met zijn bronnen?

Sven had op zijn vragenlijstje een aantal relevante punten, die terecht aan de orde kwamen. Hoe staat het met de betalingen aan de man die er namens Peter R. ,Joran van der Sloot inluisde, zelf een notoir crimineel? Niet meer dan normaal, antwoordde Peter. Hij deed immers het werk. En waarom deelt crimineel Cor van Hout (c.q. zijn erfgenamen) in de opbrengst van het boek en de film over de Heinekenontvoering? Zou onderzoeksjournalist Jeroen Smit de opbrengst van “De Prooi” ook delen met zijn informanten uit het bancaire circuit? En als Peter zo graag deelt, waarom dan niet met de slachtoffers van Van Hout? En die Van der Sloot-zaak (ik voeg het op eigen gezag maar toe). Wat was nou precies de relevantie? Wat droegen de interventies van Peter R. bij aan duidelijkheid over wat er gebeurd is? Waarom met een kanon op een mug geschoten? Waarom werd Joran van der Sloot als een product in de markt gezet met opgeklopte avondvullende programma’s. Niet alleen filantropie, toch?

Misdaad en business

Als maatschappelijke betrokkenheid de drijfveer is, waarom die dan niet betoond bij de publieke omroep, waar het ooit begon. Het antwoord is simpel: misdaad is ook gewoon business. In deze commerciële bedding kon De Vries de afgelopen jaren doen, wat de publieken lieten liggen. Geen reden voor vijandigheid naar de collega’s die er vragen over stellen: gewoon uitleggen en staan voor de keuzes die je maakte. Dat was het wat Peter R. bij Sven had moeten doen. Dat gecombineerd met een beetje reflectie aan het eind van zijn carrière, dan was hij glansrijk geslaagd.

Harde jounalistiek: we zijn er niet meer aan gewend

Wat te zeggen over de aanpak van Sven? Het is even wennen. “Harde” journalistiek wordt in Nederland nog nauwelijks beoefend. Sven kleurt met zijn aanpak het journalistieke pallet. “Oog in oog” is een imagokraker. In het bordkarton van de Nederlandse samenleving worden in dat programma forse gaten geslagen. Authenticiteit en leiderschap overleven. Het programma is een lakmoesproef. Als je hem niet wilt ondergaan, moet je daar niet gaan zitten. Voor egotripperij (behalve die van hemzelf volgens zijn kritici) laat Kockelmann weinig ruimte. Hij legt vele manco’s bloot. Ook die van de journalistiek: wel de morele lat langs het handelen van anderen, maar weinig bereidheid tot reflectie in de journalistiek zelf. Sven is behalve inhoud ook vorm. Jeroen Pauw bereikt in een meer empathische omgeving, dezelfde resultaten. Het is een kwestie van smaak.

Afspraken: daar houdt Peter van.

En Peter R.? Die zat de day afther al weer keurig afgestoft, maar nog een beetje beteuterd op de tribune van Matthijs van Nieuwkerk in De Wereld Draait Door. Hij discussieerde mee over de vraag welke dwarse Nederlanders een plek verdienen in The Think Different-campagne van DWDD en zei zinnige dingen. Dit kostuum pastte hem beter dan het door Sven aangemeten pak. Maar het hielp, dat Matthijs zich keurig aan de afspraak hield, dat het slechts zijdelings zou gaan over “het incident” van de avond tevoren, ook al was het talk of the town.Het leek alsof er afspraken waren gemaakt… Dat presentatoren zich daaraan houden: daar houdt Peter van.

 

Ton Verlind

1 Reactie op “Peter R. en Sven: The Battle
  1. j van noort schreef:

    peter R en sven

    Het is niet zo zeer de vraag waar Peter R de Vries van houdt maar meer waar ik als TV-kijker van hou. Als Sven die vragen had willen stellen en daar ook antwoorden op had willen krijgen dan is hij daar niet in geslaagd. Hij heeft zijn doel niet bereikt. Ik heb zitten kijken naar een battle. Menig interview van Sven heeft de vorm van een politieverhoor, dat is geen sterke vorm. En vaak wordt ik daar als kijker niet veel wijzer van. Het roept meestal ergernis op.

Geef een reactie