Op een zolderkamer naar je eigen shit kijken!

Een paar columns geleden keerde ik me tegen de nikserigheid van forum-reacties op internet. Het ging me daarbij om het weinig verheffende gescheld en de doodswensen, waarmee ze vergezeld gaan. Het leverde me een bak stront op, een verzameling hatemails die zijn weerga niet kent. Maar ik lig er niet van wakker. Zeker niet, nu een internetdeskundige me heeft verzekerd, dat veel hatemail afkomstig is van een beperkt gezelschap, dat zich onder verschillende namen op de diverse fora manifesteert. Ik werd blij van de oplossing die het betreffende internetbedrijf daarvoor gevonden zegt te hebben. Dat bedrijf heeft een toepassing bedacht waardoor de content van besmette IP-nummers automatisch naar de prullenbak wordt verwezen. Dat “literaire” werk bereikt de openbaarheid dus niet, alleen de afzenders weten het niet, want op hun eigen computers is het net alsof hun berichten wél worden gepubliceerd. Dus ergens op een zolderkamer in Nederland zitten een paar verbale vandalisten zich te verkneukelen over berichten die ze schrijven, waarvan ze denken dat ze de wereld bereiken, maar ze komen dus eigenlijk niet verder dan die zolderkamer.

Vrij en onverveerd

De wetenschap, dat je het gescheld dus niet al te serieus moet nemen, maakt ruimte voor een herwaardering van “Geen Stijl”, het internetmedium dat zich meer en meer manifesteert als luis-in-de-pels van de samenleving. Ik vond de manier waarop Ella Vogelaar werd aangepakt wel erg hard en meedogenloos, maar ze maakte er dan ook een potje van. Het valt misschien de boodschapper niet te verwijten dat de boodschap veel mensen onwelgevallig was. Het is raar, dat we ontregeld raken van deze harde vorm van journalistiek, want ooit waren het de gevestigde media die zich onafhankelijk, vrij en onverveerd zo manifesteerden. Maar in die reguliere wereld is de toon inmiddels een stuk gematigder geworden, ook omdat de redacties meer en meer onderdeel zijn gaan uitmaken van de gevestigde orde en nieuwsbrengen in hoge mate een kwestie van spel is geworden, waarbij sommige belangen zorgvuldig worden ontzien en andere met voeten getreden.

Liever journalistieke innovatie dan overheidssteun

“Geen Stijl” heeft er geen boodschap aan. Je zou dus kunnen zeggen, dat ze daar de journalistiek in zijn oorspronkelijke bedoeling, zonder aanzien-des-persoons weer aan het herontdekken zijn, een vorm van journalistieke innovatie. Vernieuwing is een beter antwoord op de crisis in de krantenwereld, dan de handen openhouden om staatssteun te verwerven. Ik zeg het, ondanks het feit dat de klappen van “Geen Stijl” soms hard aankomenen dus niet altijd even prettig zijn.

 

Ton Verlind

Geef een reactie