Nog steeds goede vibes in oude KRO-gebouw

IMG_1695Ik was vanmorgen voor het eerst sinds een jaar of 15 weer in het oude KRO-gebouw. Stom toeval, merkwaardige samenloop van omstandigheden. Te danken aan een aansporing van Daphne om binnen te komen kijken. Het was een behoorlijke sensatie. De directiekamer stond er nog bij, zoals we hem indertijd hebben verlaten. De voorzittersstoel naar achteren geschoven, alsof Frans Slangen nog maar net was opgestaan. Het rook er muf. Verder was alles nog intact. De klassieke schilderijen waren natuurlijk weg, maar daarvoor in de plaats had iemand een afbeelding gehangen van een van de vorige pausen.

Desolaat en inspirerend tegelijk

Aan de buitenkant ziet het gebouw er behoorlijk vervallen uit. Overal hekken en hoogopgroeiend onkruid. Van het studiodak is een deel van de bedekking weggewaaid. Het onderliggend hout is zichtbaar en rot nu langzaam weg. Het glas van de zijdeur is verbrijzeld en vervangen door hout. Het is er koud. Maar als je door de gangen loopt en met eerbied luistert hoor je in een denkbeeldige verte nog zacht het gegons van stemmen. Van het publiek dat er ooit kwam, de feestjes die er gegeven werden, de redacties die er hun passie najoegen, de telefonistes die publieksvriendelijk met kijkers- en luisteraars keuvelden,  de stem van Kees Schilperoort, de opwinding van Theo Koomen, het sonore geluid van sportverslaggever Bep van Houdt, een rijke geschiedenis…..

Op slag verlaten

De redactie van het vroegere Echo is ontruimd. Alleen de computerdesks staan er nog. De “telefoonkamer” is nu het privedomein van de kraakwacht. In de voormalige studioruimte wordt op dit moment een productie gedraaid. Het lichtplafond zit er nog in. De lampen hangen er nog. Alsof de KRO-ers het gebouw van de ene op de andere dag hebben verlaten met achterlating van alles. “Overal tafels”, zegt een van de medewerkers. “Waarom staan er toch overal tafels?”. Ik weet het niet, maar ik denk dat hij de inboedel van de voormalige kantine heeft ontdekt.Het is er nu koud en vochtig.

Second life

Sommige ruimtes zijn wel verwarmd. Daar wordt gewerkt aan nieuwe creatieve producten. Ik merkte bij de crew die in de voormalige televisie-studio aan een milieuexperience werkt een grote nieuwsgierigheid naar de geschiedenis van het gebouw. Het voelde als een opluchting: het is toch niet allemaal in vergetelheid weggezakt, hoewel je –kijkend naar de staat van het monumentale pand- kunt zeggen dat we slecht met ons verleden omgaan. De setdresser was opgetogen over de toiletten. Naast de pissoirs hangen nog asbakjes aan de muur, waar je “vroeger” even je sigaret kon laten. Een stille getuige van een snel veranderende samenleving. Wat mij opviel waren vooral de okerkleuren en het blauw, ooit voor korte tijd modekleuren. Normaal gesproken zou je somber worden van zo’n desolate aanblik. Maar het gebeurde niet. Op de een of andere manier leeft het pand. Dank zij die productie die er nu gedraaid wordt, maar ook dank zij de jonge creatives die bezit hebben genomen van de bouwval. Second life, best life. Met beperkte middelen werken aan de dingen waarin je gelooft. Precies zoals ik de KRO op zijn beste momenten heb ervaren. Het is goed te horen dat juist de rijke geschiedenis nieuwsgierig maakt en bij de nieuwe gebruikers tot vragen leidt.

Voorzienigheid

“Wacht even”, zei de jonge filmmaker toen ik hem verteld had wat mijn relatie met dit bijzondere gebouw is en aanstalte maakte om te vertrekken. Hij vertelde dat ze bezig zijn met een productie, waarin de hoorspelstudio een rol speelt. En dat ze daarvoor graag in contact willen komen met  oud-KRO’ers. Hij vroeg me of ik wist hoe dat moest. Een lotje uit de loterij. “Dat treft”, zei ik. Is het niet opvallend, dat ik 15 jaar na vertrek, onvoorbereid dit gebouw binnenloop en in de handen val van jonge mensen die zich interesseren in de geschiedenis van de KRO. Grappend zei ik:het moet de VOORZIENIGHEID zijn. Maar dat was een brug te ver. Ik had niet de indruk dat de VOORZIENIGHEID een gekend begrip was. Toch een generatiegapje, dus. We namen afscheid en ik beloofde ze te zullen helpen….

 

foto: de voormalige redactie van Echo, ooit weerklank van het dagelijks gebeuren……

5 reacties op “Nog steeds goede vibes in oude KRO-gebouw
  1. Erik van Haperen schreef:

    Dag Ton, wat kun jij beeldend en met gevoel schrijven. Zonder dat ik het gebouw ken kijk, voel en ruik ik mee. Het mooie omroepverleden, waar de KRO een stevige wortel geschoten heeft, komt tot leven. Zelf heb ik 18 jaar in de TROS stal mogen kijken, die ook een geweldig mooi pand hadden (een oude school) aan De Lage Naarder weg in Hilversum. Ik ben nog niet zo op leeftijd maar kan toch al wel die jaren van toen ruiken en voelen. Je zou een goed boekenschrijver zijn…

    Groet, Erik van Haperen

    • Ton schreef:

      Hoi Erik, dank voor je vriendelijke woorden. Leuk om te horen. Dat Tros-pand ken ik ook, want daar ben ik ooit als radioverslaggever begonnen in de tijd dat de KRO me (nog) niet wilde hebben…. Nou ja: ik mocht aan de slag als bureauredacteur, terwijl ik toen al 5 jaar als zelfstandig journalist voor De Stem in Zeeuwsch-Vlaanderen werkte: eigen kantoor, eigen pagina, auto met mobilofoon….. De overstap naar de KRO zou dus in mijn visie een behoorlijke stap terug zijn. Wat een kapsones toen nog van die omroep, waar ik later met zoveel plezier heb gewerkt. De TROS wilde jonge verslaggevers uit de regio wel. Het was anders dan bij de KRO maar ook een fantastische tijd. De omroep was in die periode (1974-1980) nog niet op 24-uurs diensten ingesteld. Buiten kantoortijd moest je met je zware opnameapparatuur door een van de ramen naar binnen klimmen. Daar lag op een avond de dienstdoende redacteur onder het bureau te snurken. Nou ja: hij kroop er net onderuit toen ik vanuit de vensterbank op de vloerbedekking plofte. “Goh”, zei hij ter verontschuldiging, “er loopt hier al een hele avond een muisje rond”. Het muisje bestond alleen in zijn benevelde brein. Later werd hij -opnieuw onder invloed van alcohol- betrapt toen hij in de directiekamer op de stoel van de directeur een dikke sigaar zat te roken. We waren hem kwijt, toen de uitzending begon en de presentatiestoel almaar leeg bleef. Behalve bureauredacteur was hij ook begenadigd spreekstem. Fantastische collega, maar toch niet helemaal geschikt voor het vak. Het zijn al herinneringen. Misschien komt dat boek er nog wel eens. Als je wilt weten hoe ik schrijf, lees dan mijn boek “Verliefd op mevrouw De Wit”, over mijn relatie met onze fantastische Zwitserse Witte Herder Lumi. Heel iets anders, maar ook leuk…..

  2. Justin Heyl schreef:

    Wat een fijn stukje, Ton. Werd er pas zojuist op gewezen.
    Ik kom er zsm bij je op terug. Wil nog veel meer weten en toepassen
    in onze kleine mini productie 😉

    Allicht inderdaad een teken van ‘voorzienigheid’

    groet, Justin

    • Ton schreef:

      Hoi Justin, Deze weblog heeft op mijn Facebookaccount al behoorlijk wat reacties opgeleverd, ook van oud-KRO-ers, die daar dolgraag nog eens rond zouden willen kijken. Er komen ook herinneringen op en ik kreeg foto’s toegestuurd van de radiostudio’s in dit gebouw toen ze nog in gebruik waren. “Het” leeft, zal ik maar zeggen. Ik hoor wel wat ik voor je kan doen. Vr gr Ton

  3. Paulus Geeve schreef:

    Een prachtig stukje journalistiek, goed gezien.
    Dank je wel
    Paul ” de Setdresser”

Geef een reactie