Mevrouw De Wit hulpeloos op de operatietafel

“Verdomme Lumi, niet doen”, hoor ik mezelf zeggen, terwijl ik Zwitserse Witte Herder Lumi, alias “Mevrouw De Wit”, uit het gelijknamige boek, stevig in haar weelderige nekvel pak. Ik heb zojuist de tuindeuren geopend. Ze staat nu gespannen als een veer, want bij het dagelijkse ritueel hoort dat ze daarna als een kruisboog de tuin in schiet, met een indrukwekkende slalom het tuinmeubilair passeert om vervolgens achter in de tuin een haakse bocht om de schuur te maken, omdat zich in het smalle gangetje achter het kantoor een kat zou kunnen bevinden. Dat alles met een geschatte snelheid van 40 tot 50 kilometer per uur.

Niet blij

Ik ben niet blij met haar zorgeloze actie. Lumi is afgelopen vrijdag geopereerd aan gescheurde kruisbanden, haar meniscus is verwijderd, waarna haar linker achterpoot met een metalen plaatje weer in de goede positie isgezet. Aan de binnenkant van haar dijbaan vertoont het resultaat van deze operatie zich in de vorm van een stevige hechting, door dierenarts Daan op voorbeeldige wijze uitgevoerd. Het herstel verloopt zo voorspoedig, dat ze zaterdag alweer op 4 poten liep, zondag een wandeling van 300 meter aan kon en nu op maandag als een atleet door de zinderende tuin probeert te zweven. Ze ziet er koddig uit met die ene geschoren poot, alsof ze een bermuda aan heeft.

Eigenzinnig

Ze kijkt me onbegrijpend aan, terwijl mijn hand rond haar nekvel de greep verstevigt. Nadat ik haar met een lange langzame aai over de rug heb gekalmeerd, denk ik dat het gevaar geweken is. Ik laat haar los en begeef me naar mijn kantoor. Nog voordat ik drie stappen heb verzet spant ze de spieren, neemt een spurt, slalomt om het meubilair en neemt bij de schuur de karakteristieke haakse bocht. Gelukkig met ingetrokken linker achterpoot. Ze heeft dus wel het besef om die te ontzien.

Ontroerende momenten

Lumi na operatieDe afgelopen week hebben zich rond Lumi in de intieme huiselijke sfeer tal van ontroerende momenten afgespeeld. Eerst was er vorige week zondag het begin van de blessure. Het ene moment liep ze nog normaal, het andere moment op 3 poten. Eerst denk je: het gaat misschien wel over. Dan komt de ongerustheid. Op maandag zit je bij de dierenarts. Opnieuw de hoop dat het met pijnstillers en rust overgaat. Halverwege de week een second opinion en dan het besef dat het toch ernstiger is en een operatieve ingreep niet kan uitblijven.

Vernedering

Voor zijn praktijk in Putten worden we begroet door Daan. Hij onderzoekt haar op de parkeerplaats, zodat er geen negatieve associatie ontstaat met de ruimte binnen. Met de kop tussen mijn benen laat ze zich gewillig onderzoeken. Ik voel dat er een siddering door haar lijf gaat als Daan het gevoelige gewricht betast. Ze geeft geen kik en herstelt zich snel van het onderzoek, dat ze als een marteling moet ervaren. Even later ligt ze omgekeerd in een trog met de rug naar beneden stevig gefixeerd voor een foto van heupen en poot. Ze moet het ervaren als een totale vernedering, want ze is zeer gesteld op de integriteit van haar lijf. Alles laat ze zich welgevallen, behalve gepluk aan vacht, poten en oren. “Zelf doen”, is het adagium. Zelf in de auto, ook al verga je van de pijn. Zelf teken verwijderen. Zelf wonden verzorgen. De ultieme autonomie. Niet in de relatie met haar baasjes overigens, want bij de dierenarts laat ze zich gewillig geleiden. Nu die ruimte in. Dan die deur. Dan die plek. Steeds kijkt ze ons vragend aan en doet vervolgens wat we haar zeggen.

We voelen ons klein

Nu ligt ze dus machteloos in die trog, terwijl een jonge assistente aan haar poten trekt en Letty liefkozend haar kop streelt, waarin ogen met verwijde pupillen grote paniek verraden. Met haar voorpoten omklemt ze mijn armen zo stevig dat er rode striemen verschijnen. Hoe eerloos ze deze behandeling ook moet ervaren: het is goed, want baasje en vrouwtje zijn bij haar. Meteen als de ingreep voorbij is, is ook de paniek weg. Typische witte herder: soms een beetje radeloos, maar een enorm recuperatievermogen. Ze herstelt zich razendsnel. Er is geen ruimte meer voor twijfel: gescheurde kruisbanden en een kapotte menniscus. Een oud trauma, dus iets wat zich al lange tijd geleden heeft aangekondigd. Opereren, dus. Ik weet: het is niet het eind van de wereld, maar toch voelen we ons heel klein.

Mensen zijn rare wezens

“Niet overdrijven, het zijn maar dieren”, pleegt een oud-collega van me te zeggen, als we elkaar in het dorp tegenkomen en hij steeds een discussie begint over onverdoofd slachten, waarvan hij voorstander is, omdat de vrijheid van godsdienst in zijn visie belangrijker is dan het welbevinden van in doodsnood verkerende beesten. Als je al zo lang intensief leeft met dieren, zoals wij met Lumi, dan weet je dat mensen niet –zoals hij vindt- superieur zijn aan dieren. Zo fijngevoelig als ze is, zo goed ze stemmingen kan inschatten, de onvoorwaardelijke trouw, het ongelooflijke inlevingsvermogen: haar gevoelsleven is superieur aan de botheid van de mens. Als het eerste grondrecht van mensen is: het recht om te leven zonder angst, dan geldt het ook voor dieren. Niet alleen huisdieren. Ook de kippen in de megastallen die dezer dagen spontaan omkomen wegens stuurstofgebrek door de hitte en de koeien, de koeien in de bioindustrie. Gek genoeg zijn het die beelden die door me heenschieten op de momenten dat Lumi zo hulpeloos op de behandeltafel ligt, in de overtuiging dat haar lot in onze handen ligt. Het is een rare tegenstelling: de menselijke zorg waarmee zij wordt omringd, tegenover de behandelingswijze van dieren in de industrie. Ze weet, dat ze nu is overgeleverd aan de wijze inzichten van de mensenwereld.

Blind vertrouwen

We kijken met weinig genoegen uit naar de vrijdag waarop ze geopereerd zal worden. Als ze een eerste kalmerend spuitje krijgt worden haar ogen langzaam zwaarder. Ze kan nog naar de operatieruimte lopen, maar halverwege zakt ze door de achterpoten. Ze weegt 32,4 kilo en ik ben geen krachtpatser, maar ik til haar op en stilzwijgend beloven we haar, dat haar niets zal overkomen. Bij de operatiekamer wachten we, ongemakkelijk zittend in een kennel, tot ze helemaal onder zeil is. De deur blijft open. Als zenuwachtige ouders brengen we daarna de tijd door in het naburige dorp, waar een kinderrommelmarkt de aandacht afleidt. We hebben samen met de dierenarts nauwkeurig berekend hoe lang de ingreep zal duren. Tot kwart over twaalf. “Hij belt ons als het achter de rug is”, zegt Letty. Maar kwart over twaalf is kwart over twaalf. Hij bevrijdende telefoontje komt op het moment dat we het parkeerterrein van de dierenkliniek oprijden. Daar treffen we haar in haar uitslaaphok. Nog steeds onder zeil

Nog verdoofd, maar toch gaat haar kop omhoog

Als ze onze stemmen hoort gaat haar kop naar boven en spert ze de ogen wijd open. Het leidt tot het misverstand dat ze al aan het bijkomen is, maar het is een reflex die wordt opgeroepen door onze aanwezigheid. We smelten. Het zal daarna nog een uur duren voordat ze de eerste pogingen doet om op te staan. Al die tijd zitten we als verliefde pubers om haar heen. We hebben ons voorgenomen dat wij –haar baasjes- de laatsten zullen zijn die ze ziet als ze in een diepe slaap zal verzinken en ook weer de eersten als ze bijkomt. Een paar uur na aankomst loopt ze op eigen kracht via de loopplank de auto in, waar ze zich gewillig door de poten laat zakken in de vaste overtuiging dat het goed en veilig is.

Binnen 24 uur weer op de been

Een dag zal het duren voordat ze haar roes heeft uitgeslapen. Dan neemt ze alweer het eerste stukje worst in ontvangst en drinkt ze de eerste slokken water uit het bakje dat we onder haar neus houden. De revalidatie schept een innige band van vertrouwen. Steeds kijkt ze vragend wat er van haar verwacht wordt en volgt ze de instructies zonder tegenstribbelen op. Dan zie je het vertrouwen langzaam terugkomen en geeft ze nauwkeurig aan wat ze wel en niet kan. “Hoe is het met je pootje”, vraag ik haar, waarna ze haar gehavende dijbaan in het blikveld manoeuvreert. “Niet bijten”, zeggen we als ze haar wond met haar voortanden onderzoekt, waarna ze geschrokken stopt met het bevoelen van het litteken. Binnen 24 uur, alweer de eerste post-operatieve wandeling in het naburige bos. Niet langer dan 100 meter. Dan keert ze de steven resoluut, richting huis. De volgende dag 200 meter. Ze plast en poept en vertelt dat het zo wel genoeg is. En nu deze maandagochtend, trillend van energie in de startblokken om de dagelijkse riten te hervatten. Ervan overtuigd dat het leed geleden is. Ze slalomt om het tuinmeubilair en neemt de haakse bocht bij de schuur alsof er niks aan de hand is geweest. De angst slaat ons om het hart. Op afstand kijkt ze Letty en mij uitdagend aan. We zien een blik van arrogante autonomie, gemengd met dankbaarheid: samen hebben we het hem toch weer gelapt. De overtuiging wint dat ze over 7 weken weer zal lopen als een kievit. Als twee watjes hebben wij –haar baasjes- deze herrijzenis aanschouwd. Wat een power, wat een levenslust, ver superieur aan het alledaagse menselijke gezeur.

PS

PS: Dank voor de steunbetuigingen die we via Facebook voor en na de operatieve ingreep ontvingen. Even waren we vergeten dat Lumi door het boek “Verliefd op Mevrouw De Wit” zoveel persoonlijke kennissen heeft. Het was hartverwarmend om al die reacties te lezen.

 

Ton Verlind

7 reacties op “Mevrouw De Wit hulpeloos op de operatietafel
  1. Janneke Dorrepaal schreef:

    Lumi

    Wat een ontroerend lief stuk over Lumi! Ik wens jullie heel veel herstel voor jullie prachtige kindje! Hartelijke groetjes en een knuffel voor Lumi,

    Janneke

  2. Natasha de Graaf schreef:

    Ton, wat heb je dit prachtig geschreven. Zoooo herkenbaar, die liefde voor je harige kind! Heel veel beterschap voor jullie allemaal en een dikke knuffel van Nanuq.

  3. Milo Panhuis De Jong schreef:

    Van harte beterschap!

    Lumi, alle goeds uit Heerenveen, van je zo-nu-en-dan-penvriend Milo

  4. Andrea schreef:

    mensen zijn rare wezens

    Ton, ik ben het zó met je eens. Als je de tijd hebt om echt met je dier als huisgenoot om te gaan en dus niet noodgedwongen van hot naar her moet hollen, dan is het zó duidelijk dat dieren een gevoelsleven hebben en zó onbegrijpelijk dat we nog steeds zo achteloos met dieren omgaan! Ben blij dat het probleem met jullie Lumi nu verholpen is!

  5. Brigitte schreef:

    Lieve Lumi…

    Wat mooi verwoord, wat een kei van een hond! Lumi boft met jullie, jullie boffen met Lumi! Sterkte en warme groet, Brigitte (ook Witte Herder-eigenaar)

  6. Josje Pieko schreef:

    Lumi en Facebook

    Hallo Ton, wat ik aan Letty schrijf geldt natuurlijk ook voor jou. Ik heb vorig jaar ongeveer 10 boeken gekocht over mevrouw De Wit en leef met jullie mee, temeer omdat mijn Australische Shepherd ook geopereerd is aan haar knieën. Het komt goed. Echt waar. Een knuf aan Lumi en een hug aan Letty. Groetjes Josje Pieko Belfeld.

  7. Hans kampers schreef:

    Herstel mevrouw De Wit

    Weer als gebruikelijk een genoegen om te lezen. Dat ze maar weer snel als een speer moge rennen…

Geef een reactie