Ik meld me af voor het EPD

Na wikken en wegen heb ik besloten om me af te melden voor het Electronisch Patientendossier van minister Ab Klink. Het lukt me niet de overheid te vertrouwen als wordt toegezegd dat van dit dossier nooit misbruik gemaakt zal worden. De start is in ieder geval al een valse. Mijn medewerking wordt gevraagd voor iets, waaraan de tweede kamer zijn goedkeuring nog moet geven. Voordat het patientendossier een feit is, staan bedrijfsartsen al te trappelen om toegang te vorderen en zolang mijn apotheek niet in staat is om foutloos financiële transacties af te wikkelen en zonder overleg wijziging brengt in procedures die al jarenlang op dezelfde manier verlopen (“Sorry, het staat goed in de computer, maar we hebben het fout gedaan) ben ik op mijn hoede. Daar komt nog bij dat ik dat Electronische Patientendossier een paternalistische uitvinding vind. Het zou een teken van volwassenheid zijn als mijn medische adviseurs al mijn gegevens invoeren in een dossier, waartoe alleen IK toegang heb. Kom ik bij een arts kan ik hem met mijn inlogcode tijdelijk toegang verschaffen. Net als op de computer waarop ik nu werk kan ik elke maand mijn inlogcode veranderen en zo blijf IK baas over mijn eigen gegevens. Dat Ab Klink niet voor deze eenvoudige oplossing kiest, maakt me dubbel argwanend.

Laat ook die bonuskaarten maar zitten

Om dezelfde reden ben ik een beleefd weigeraar van alle bonuskaarten die al mijn winkels hebben uitgevonden. Weliswaar zijn de daaraan verbonden kortingen attractief, maar het is ook een track and trace-systeem. Er wordt teveel vastgelegd: wat ik koop, waar ik koop en hoeveel ik koop, nog net niet waaróm ik het koop, maar als al die bestanden vandaag of morgen worden gekoppeld zullen uit mijn gedrag ook wel mijn motieven zijn af te leiden. En als er geld aan te verdienen is dan wórden die bestanden vandaag of morgen gekoppeld. Dus er komt een moment dat ik –zonder toestemming van de tweede kamer- van Ab Klink een persoonlijke brief krijg, waarin hij zal melden (ik noem maar wat) dat ik een verhoogde kans heb op suikerziekte, omdat ik bij Albert Heijn de verkeerde dingen koop.

Bij de psychiater, dán bent u suïcidaal

Het is niet dat ik iets te verbergen heb. Het is meer dat ik de baas wil blijven over mijn eigen identiteit, zo ongeveer nog het enige waarover ik voor 100% zelf ga en waarbij ik mijn oren niet naar de overheid hoef te laten hangen. Mijn reserves worden nog gevoed door een bericht in de Volkskrant van deze ochtend, dat dit kabinet ook een Electronisch Kinderdossier wil invoeren voor alles tussen net-geboren en 19. Daarin betoont de overheid een ongezonde belangstelling, o.a. voor het sexuele gedrag van al die kinderen. Ik begrijp best dat de Christen Unie de wereld wil verbeteren, maar begin bij jezelf. Big brother is watching you: spookbeelden? Nee hoor, ik maakte van nabij mee dat aan iemand een verzekering werd geweigerd, omdat hij ooit op eigen initiatief voor coaching een psychiater had bezocht. Na lang aandringen kwam het hoge woord eruit. “U bent een verhoogd risico”, zei het ongetalenteerde stemmetje aan de andere kant van de telefoon. “Waarom?”.

“U bent bij een psychiater geweest!”. “Nou en?”.

“Dan hebt u een verhoogde kans om vroegtijdig te overlijden!”

“Oh, welke ziekte heb ik die IK niet ken, maar U wel?”

“U staat bij ons te boek als suïcidaal!”

“Dit is te gek voor woorden. Als u nu niet onmiddellijk afkomt met die levensverzekering hang ik ú aan de hoogste boom”.

Het stemmetje nam gas terug en de verzekering kwam er. Zó gaat dat dus. De volgende stap is, dat u die verzekering niét krijgt. Let maar op.

Zolang we niet in staat zijn om de patiëntenzorg een beetje volwassen te managen, zal vandaag of morgen ook wel de usb-stick van Ab Klink met al mijn persoonlijke gegevens bij de Aldi gevonden worden. Bij het afrekenen per ongeluk uit de tas van mevrouw Klink gevallen….

Ton Verlind

Geef een reactie