Het laatste avondmaal van Dirk

Eerlijk is eerlijk. Dirk Scheringa, de gewezen leider van de inmiddels failliete DSB-bank heeft zijn PR goed voor mekaar. Gisteravond was hij de enige gast in Pauw & Witteman en de bankier hield zich een uur lang goed overeind tegenover de meesterinterviewers. Zijn optreden had de impact van het laatste avondmaal en leverde Jeroen Pauw en Paul Witteman de beste kijkcijfers op van dit seizoen. 1,6 Miljoen Nederlanders hingen aan Dirks lippen. Door zijn jongensachtige charme is het moeilijk om goed in het vizier te houden, waardoor de DSB ook alweer het ravijn intuimelde. Volgens Dirk, omdat het establishment het op hem gemunt had. Volgens de scherpe analyses in de krant van deze ochtend, omdat de selfmade zakenman de kwaliteiten ontbeerde om het ingewikkelde bedrijf goed te leiden. En zo tonen Pauw&Witteman van gisteravond en de kranten van deze ochtend twee totaal verschillende werkelijkheden.

Iedereen is tegen Dirk

Een paar dingen vielen me in het interview op. De overtuiging waarmee Scheringa beweert dat hem een kunstje is geflikt en dat zijn bank kennelijk niet mócht overleven. Wie er volgens de voormalige DSB-eigenaar belang bij hebben? De bewindvoerders, die 200 miljoen hebben gereserveerd om het faillissement af te wikkelen en daarvan een aantrekkelijke provisie opstrijken. Een beloning die kennelijk aan hun neus voorbijgaat als de bank een doorstart zou maken. De gevestigde banken, die in het Haagse politieke establishment in de ogen van Scheringa kennelijk goede belangenbehartigers hebben. Wilden ze van een concurrent af? De Nederlandse Bank die het amateuristische gedoe van de DSB misschien zat was? Dirk liet het wijselijk in het midden, maar in zijn hoofd heeft de complottheorie zich onwrikbaar vastgezet. In de serieuze analyses rond de ondergang van DSB is niet zoveel steun te ontdekken voor de denkbeelden van de man uit Wognum.

Van de auto-met-chauffeur cultuur naar het Obamatijdperk

Bovenal laat het DSB-debakel zien, dat het tijd is voor een nieuwe bestuurlijke cultuur met leidinggevenden die minder voor status gaan en meer voor kwaliteit. Die in staat zijn verantwoordelijkheden te delen, bereid zijn controle toe te staan, die vanuit een bescheiden rol hun werk goed doen. Geen fixatie op het snel verdienen van veel geld, maar meer de focus op maatschappelijk aanvaardbaar ondernemen. Niet vanuit de filosofie, dat alles moet kunnen dat wettelijk niet verboden is, maar vanuit eigen ethische opvattingen die niet per decreet worden opgelegd. We zitten in een leiderschapcrisis en gaan van de auto-met-chauffeur cultuur naar het Obama-tijdperk.

Bye, bye…

Met Dirk neemt de samenleving afscheid van de gezelligheidsbestuurders van de twintigste eeuw en wordt de deur opengezet voor een nieuw type leider. Dat zijn niet automatisch de dertigers en veertigers van deze tijd, want een onderzoek van KPMG deze maand wees uit, dat het met het ethische besef van de moderne managers helaas vaak treurig is gestemd. Ze hebben de verkeerde definitie van succes omarmd. Teveel op het eigen ego gericht en te weinig op de samenleving. Evenwicht tussen dynamiek en wijsheid: daarvan zullen we het de komende tijd moeten hebben en die kwaliteiten lopen door de generaties heen. Ook vanuit dat perspectief gezien is het zo gek nog niet, dat de pensioengerechtigde leeftijd naar 67 gaat, zodat het areaal aan potentieel talent groter wordt dan het nu is.

 

Ton Verlind

1 Reactie op “Het laatste avondmaal van Dirk
  1. Rutger van Drongelen schreef:

    Dirk S.

    Spijker op de kop Ton! Iets meer dan 50% ziet Dirk als schuldige aan zijn eigen ondergang, de andere ruim 40% gelooft in zijn slachtoffermarketing. Iets anders, maar wel veel DSB overeenkomsten tref je in de laatste Koefnoen, erg sterk: http://bit.ly/3p0MFe

Geef een reactie