De haaien met het gemene glimlachje

De meest getergde man van deze (1989) verkiezingen is Joris Voorhoeve (VVD). Pvda-politicus Klaas de Vries zei in 1984 over Voorhoeve: “Achter veel vormelijkheid en schijnbare rationaliteit zit een echt mens”. Er verschijnt in de weken voor de verkiezingen geen kolom in de krant of de naam van Joris komt er in veelvoud in voor. Joris maakt het er dan ook naar.

Door zijn toedoen is een kabinet gevallen, waarover hij oh-zo tevreden was. Leg dat de kiezers maar eens uit. Zijn optreden in de verkiezingscampagne is niet van een onstuimige begeestering. Hij torst de kabinetscrisis als een loden last en moet dulden dat de politieke klusjesman uit Leeuwarden (Wiegel) de scherven bijeen probeert te vegen. En dan ook nog zonder dat de omstanders al te duidelijk wordt gedemonstreerd, dat er iets is misgegaan. De kritiek is niet mals. En een kind kan zien dat de liberale leider met zijn optreden al in september de bouwstenen levert voor de oudejaars-conferences van Seth en Youp.

Onverstoorbaar

Maar Joris blijft onverstoorbaar, hoe hoog de golven ook gaan. Een moeilijke interview-klant: zo redelijk, tolerant, fatsoenlijk, beleefd. Zo moeizaam als de voorbereidingen met Van Mierlo gaan, zo gemakkelijk is het contact met Voorhoeve. Bij geen enkel thema stribbelt hij tegen. Hij heeft er begrip voor, dat we hem de uitslag van de opiniepeiling (gebruikelijk in elke uitzending) pas in de uitzending kunnen meedelen en neemt genoegen met elke debatingpartner die we hem voor een confrontatie in de uitzending voorstellen.

De opponent wordt Lucas Reijnders, professor in het milieu. Het zijn op de avond van de uitzending daar op het trottoir van Cafe Schlemmer in Den Haag geheel verschillende werelden die elkaar ontmoeten. Lucas Reijnders in een tweedehands colbertje: een bewuste keuze, die hij voor zijn discussiepartner niet verbergt. En de flegmatieke Voorhoeve, zoals altijd keurig in de plooi.

Nachtmerrie voor de interviewer: een redelijke interviewgast

In de uitzending gebeurt iets, dat voor politici vrij uitzonderlijk is. Voorhoeve geeft zonder omhaal van woorden een aantal fouten toe. Dat is in Den Haag zo ongebruikelijk, dat je er als interviewer door van je a propos wordt gebracht. Is het de onbevangenheid van Voorhoeve die hem tot deze bekentenissen brengt of een handigheidje, dat gesoufleerd is. EEN ding is zeker: we tackelen Voorhoeve na deze ontboezemingen misschien net ietsje te hard. Als een politicus zich kwetsbaar opstelt, moet het kritische bombardement van vragen stoppen.

Dat gemene lachje….

In de brievenrubriek van het Algemeen Dagblad en de post van Brandpunt zal de echo van deze uitzending nog dagenlang doorklinken. “Als twee haaien zit u achter de tafel. U laat de mensen niet uitpraten en zit daar: hoe kunnen we ze pakken”, lezen we. De marges in de tv-journalistiek zijn klein. De agressie richt zich nimmer op de politicus aan wie verantwoording wordt gevraagd, maar vrijwel altijd op de onredelijke journalist: “de blaag met het gekreukelde overhemd, het verkeerde colbert, de scheve das, het slordige haar en dat gemene lachje”. Kijkdichtheid van deze uitzending: 780.000 kijkers, waardering 6.8

Verantwoording

Herinneringen aan de verkiezingen van 1989, toen Fons de Poel en ondergetekende een serie politieke uitzendingen voor Brandpunt maakten. Aflevering 2: de VVD.

 

Ton Verlind

Geef een reactie