Byebye Gamma

De blondine op hoge palen en met tijgerprintjasje staat al enige tijd over de sloten gebogen. Ze heeft er niet echt kaas van gegeten. Ze is zogzegd een “tough guy”, want neemt geen genoegen met gemiddelde aandacht van het Gammapersoneel. Dus hebben nu al twee medewerkers van de doe-het-zelf-winkel het razenddruk met het adviseren van deze ene diva.

Strijd

In het vak ernaast lever ik mijn eigen strijd. Het lukt me niet de 2 raamsluitingen die ik nodig heb, los te krijgen van de rails waarop ze bevestigd zijn. Een rood nopje belemmert de weg naar de uitgang: diefstalbeveiliging. Gamma heeft kennelijk klanten die bereid zijn om al voor 34 euro de kluit te belazeren. De raamsluitingen van 16 euro laten zich gemakkelijk meenemen, die van 34 euro vallen onder supervisie van de Gammabeveiliging. Wat voor klanten heb je dan?

Het ligt natuurlijk aan mijzelf

Dat het me niet lukt het ding uit het schap te krijgen schrijf ik aanvankelijk toe aan mijn eigen gebrek aan creativiteit: het zal wel iets simpels zijn. Ik zoek in de buurt van het schap naar een mededeling iets in de trant van “roep het personeel als u het gevecht verliest met de barrières die we voor u hebben opgeworpen”. Maar ik kan zo snel zo’n mededeling niet vinden, dus wend ik me tot het gezelschap naast me waar de twee Gammawerknemers het nog steeds erg druk hebben met het geven van een gratis bouwvakkersopleiding aan één onhandige blondine.

Kaal en onvriendelijk

Een van hen is een lange kale, man. Geen grammetje teveel. “Hoe krijg ik de raamsluiting los?”, vraag ik hem op een moment dat hij niet in gesprek is. Zijn blik is zwijgend gericht op de bouwanalfabete dame. Hij kijkt me geen seconde aan. En dat blijft zo. Zijn gelaat verraadt niets, hooguit enige mate van superioriteit. Ik kan dus niet zien of mijn vraag is binnengekomen. Of toch wel: ik ben lucht, totaal helemaal niets. Daarom herhaal ik mijn vraag nog maar een keer. Dan komt er iets uit de mond, onsamenhangend onpersoonlijk gebrabbel, in een verpakking van irritatie en een bed van minachting. Kennelijk heb ik in een zere kies gepeurd. Had ik hem niet mogen storen, heb ik de verkeerde toon getroffen, ligt het aan het weer?

Stront

“Hij IS het al halen”, antwoordt hij met stemverheffing en tegenzin. “Wat is ie halen?”, vraag ik. “Weet HIJ wat ik hebben moet”? Omdat ik het vervelend vind dat HIJ misschien 1 exemplaar is halen, waarvan ik er 2 nodig heb en hij dan misschien voor niks loopt, zeg ik tegen de kale man: “Ik heb er twee nodig”. Meer minachting kan een menselijk wezen niet uitstralen. “U weet wel wat ik bedoel”, zegt hij. Bij god: geen idee. Hij had net zo goed kunnen roepen: “blok 25 is over”. Zijn dédain is nu zo groot, dat het lijkt alsof ik van boven tot onder met koeienstront ben bedekt. De lichaamshouding van de kale is helder: hij wenst aan mij geen tijd te verspillen….

Sleuteltje

Wat ik uit de gemankeerde zinnen had moeten begrijpen is dit: Het moet met een sleuteltje en mijn collega is nu dat sleuteltje voor u halen. “Had dat nou gewoon even uitgelegd”, zeg ik in een laatste poging tot het voeren van een normaal gesprek. “U hebt het heus wel begrepen….”, antwoordt hij me daarmee en passant ook nog uitmakend voor een aandachtziek fantast. “Waarlijk: met mijn gemiddelde intelligentie heb ik dit niet kunnen begrijpen”, probeer ik nog, maar hij heeft het gezicht dan alweer afgewend, zodat bij mij niet het misverstand kan ontstaan, dat hij ook maar 1 seconde in mijn aanwezigheid is geïnteresseerd.

Einde van onze liefde

Hij loopt verder zonder iets te zeggen weg en ik blijf met mijn probleem achter. Nog even verkeer ik in de domme veronderstelling, dat weldra iemand anders mij te hulp zal schieten. Maar als de Gammamedewerker “die het even is halen” zich ook niet meer meldt gooi ik de reeds gedane boodschappen in een hoek, verscheur mijn kortingskaart, deponeer hem in de vuilnisbak en meld me bij de 100 meter verderop gelegen Karwei. Ik kan er het raamsluitwerk voor dezelfde prijs kopen, ZONDER diefstalbeveiliging en ik voel me niet als een debiel behandeld. Leuk personeel ook. Byebye Gamma. Dit is het eind van onze liefde….

TON VERLIND

9 reacties op “Byebye Gamma
  1. Peter Baltus schreef:

    En zo is het: Personeel kan je maken of breken! Daar zou het management vaker het focus op moeten leggen. De waardering is vaak ver te zoeken. Dat treft je helaas in meerdere branches aan. Neem bv de Zorg. Met recht ‘zorgelijk’. Hoe gemotiveerd kan je blijven als de werkvloer verziekt is? Het handelen van ‘ de kale man’ is uiteraard onacceptabel en ondermaats. Duidelijk is dat hij niet enthousiast en gemotiveerd is. In zo’n representatieve functie is dat natuurlijk een key role. Dit filiaal van de Gamma zou in dit voorbeeld beter hier op moeten inzoemen.

  2. Bjorn schreef:

    Ik kan dit alleen maar beamen. Het begint vaak al bij de binnenkomst waar het personeel vaak meer aandacht heeft voor elkaar en hun avonturen die avond ervoor dan de klant die euro’s binnen komt brengen. Vaak gaat dit ook nog eens door tot aan de kassa en is de interactie tussen kassière en klant slechts het opnoemen van het bedrag en als je mazzel hebt, ‘dag’! Het personeel bij de Praxis heeft hier ook wel een handje van.

    Ik begrijp niet dat managers dit toestaan en gewoon laten gebeuren en zo naar mijn inziens kapitalen aan omzet mislopen…

  3. Ferd Claassen schreef:

    Karwei behoort tot hetzelfde concern Ton, als ze wilt straffen moet je daar ook niet zijn

    • Ton schreef:

      Ik hoop dat de manager van deze vestiging op zijn personeelsbeleid wordt aangesproken. Ik heb deze column trouwens eerst naar de Gamma gestuurd. Geen enkele reactie. Ze zijn zo empathisch een lantaarnpaal die het niet doet. Wat een verspilling…..Goed voor kleine zaken om te lezen waar hun kansen nog liggen: bij klantvriendelijkheid.

  4. Henk van der Steenhoven schreef:

    Grappig verhaal, toch maar naar Hornbach zoals Tom je aanraadt. Wordt je zelf ook vrolijker van…

  5. Tom schreef:

    Daarom gaan echte klussers naar de yippie ja ja (Hornbach).
    Die kan ik zeker aanbevelen Ton, al weet ik niet of je die in de buurt hebt.

    “Altijd iets te doen”, goede kwaliteit materiaal, behulpzaam personeel. Zou er zo gaan werken.
    Tip van de week: azijn jerrycan 3 liter, voor ongeveer 3 euro. In de plantenspuit, en weg is het onkruid tussen de tegels. Goedkoper dan een flesje onkruidverdelger van 12 euro!

  6. hella schreef:

    Mooi verhaal. Je bent je er van bewust dat Karwei en Gamma broederlijk verenigd zijn in Intergamma? Dus als het om onthouden van omzet gaat……

  7. Karl vd Horst schreef:

    Kom Ton. Niet zo monogaam doen. Er zijn echt meer gamma’s met heeeeel goed personeel en top-service.
    Die man had een day off (nodig)

Geef een reactie