Broodje tevredenheid

Na mijn bezoek aan kapper Carlo Knippen & Zo overviel me een innig gevoel van tevredenheid. De zon scheen en de Gijsbrecht van Amstelstraat in Hilversum, de leukste winkelstraat van Nederland, toonde zich in zijn volle schoonheid. Achter me lag een week vol ingewikkelde uitdagingen, tegenvallers, gedoe, maar stuk voor stuk leken de barrières overwonnen. Tijd voor een beloning, dacht ik.

Ik heb wel eens gehoord dat je jezelf van tijd tot tijd in het zonnetje moet zetten. ‘Welk cadeau zou bij deze gemoedstoestand passen?’, vroeg ik me al lopend af, want voor mijn bezoek aan kapper Carlo had ik ditmaal de auto op de carport laten staan. ‘Een broodje kroket’, antwoordde het inwendige stemmetje. Dus besloot ik Snackline Gijsbrecht binnen te stappen en bestelde ik een broodje kroket.

Lekker weertje

De zaak was leeg en het viel me op hoe keurig verzorgd het interieur er bij lag. Achter de toonbank een vrolijke 25-jarige man of jongen. Hoe noem je iemand uit die leeftijdscategorie? ‘Lekker weertje’, zei hij. ‘Wel koud hoor’, repliceerde ik, want de zon kwam van boven maar de wind uit het oosten. Beiden waren we het erover eens dat het een prachtige werkdag was.

Het was midden op de dag en niet druk. ‘Duren de dagen niet lang als er zo weinig mensen langskomen’, vroeg ik. Hij ontkende. ‘Er is hier altijd wat te doen’, zei hij. ‘Wie het werk ziet hoeft zich niet te vervelen’. En zonder dat ik hem daartoe aanspoorde begon hij met een loftuiting op het leven. Hij vertelde hoezeer hij het naar zijn zin had, hoe leuk zijn werk was. ‘Natuurlijk zou ik net als iedereen wel de zoon van een miljonair willen zijn’, vertrouwde hij me toe. Hij noemde de naam van Trump, maar die laat ik hier liever achterwege. Hij refereerde niet zozeer aan de politieke denkbeelden van Trump maar verwees uitsluitend naar diens rol als rijke vader. ‘Maar ik bèn de zoon van Trump niet’, voegde hij er volkomen overbodig aan toe. ‘En dan moet je gewoon tevreden zijn met wat je hebt’. Ik kon het alleen beamen.

Het kroketje was klaar en het werd me in een omhulsel van vers wit brood met mosterd aangereikt. Ik realiseerde me ineens dat hij geen broodje kroket voor me had bereid, maar een broodje tevredenheid. En zo was de beloning die ik mezelf had beloofd ineens groter dan ik kon bedenken toen ik Snackline Gijsbrecht binnenstapte.

TON VERLIND

2 reacties op “Broodje tevredenheid
  1. Emiel Stöpler schreef:

    Leuk en inspirerend verhaal, Ton. Als ik voor mezelf spreek, zijn het vaak kleine dingen die een mens gelukkig kunnen maken.

  2. Mooi column, Ton.
    Een broodje ‘tevredenheid’. Bij ons thuis was dat altijd de laatste boterham. Geen beleg. Alleen margarine!
    Dank!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*