Bevrijd onze kinderen van de onderdrukking

Ik steek het niet onder stoelen of banken: ik steun de SIRE-campagne, die er voor pleit dat jongetjes weer jongetjes kunnen zijn. Dus: onderzoekend, avontuurlijk, luidruchtig, energiek, grensverkennend, lichamelijk, ongenuanceerd. De grote bek die erbij hoort neem ik voor lief. Bevrijd ze van het juk van de onderdrukking, want het is genoeg geweest. Weg met de ritalin; laat ze doen waar ze goed in zijn en stop met die verstikkende grenzen, waarbinnen ze zich tegenwoordig heel politiek correct moeten ontwikkelen.

We wringen ze in een mal

Ik overdrijf het niet. Onze “zoek de grenzen”-cultuur is vervangen door het “zou je dat wel doen”-virus. Inmiddels trouwens ook al opgerukt in de grote-mensen-wereld. Zo ontwikkel je geen talent. Zo creëer je een dociele generatievan bange, gefrustreerde jonge mensjes. Adhd is geen ziekte, het is een talent. Het is een verhullende term voor de motor die op latere leeftijd tot grootse prestaties kan leiden. Ongetemde energie bezorgde ons onze grote kunstenaars, componisten, topsporters, onze avonturiers. Zo ontstond de luchtvaart. Zouden die uitvindingen in deze tijd nog niet bestaan, dan zouden we er voor de rest van ons leven van verstoken zijn: gesmoord in angst. We zijn al jaren succesvol bezig met de afvlakking van de aanstaande generatie. We wringen onze kinderen in een mal van lievigheid en kweken een cohort van allemaal mannetjes en vrouwtjes die op elkaar lijken.

Laat ze gaan

Dus ik ondersteun de campagne van SIRE als daarmee bedoeld is te zeggen: respecteer kinderen in hun kwaliteiten en accepteer dat die van kind tot kind verschillend kunnen zijn. Laat jongetjes en meisjes doen waar ze goed in zijn en beperk hun talenten niet door er een grauwsluier van gewenst gedrag overheen te leggen. We moeten ze niet dwarszitten. We moeten ze stimuleren. Toejuichen dat ze grenzen overschrijden. Daarna gaan we met ze in gesprek over de functie van grenzen. Geef ze de gelegenheid om op hun bek te gaan. Gun ze de vrijheid om de problemen die ze veroorzaken zelf op te lossen. En zorg ervoor dat we als volwassenen klaar staan om ze een uitweg te wijzen als ze er zelf niet uitkomen. Moedig het maken van fouten aan! En ben minder snel tevreden over de resultaten.

Complimenten om niks

Terwijl deze overpeinzingen in mijn hoofd opkomen zie ik dat het avontuurlijke jongetje verderop in bos wordt ontmoedigd om contact te leggen met een hond (“want gevaarlijk”) en wordt het kind aan het tafeltje naast me op een stoel gehesen en door de belendende volwassenen enorm geprezen om niks. Omdat het er is. Omdat het er mooi uitziet. Omdat het zo schattig is. Het wordt gewaardeerd zonder er een prestatie van enige betekenis tegenover te stellen. ZIJN wordt meer gewaardeerd dan DOEN. Dat levert niet de leukste samenleving op.

Manke kikker

Ik voel meer affiniteit met het jongetje (of meisje) dat druipend van de nattigheid de steun van zijn/haar vader zoekt omdat hij/zij net in de naburige vijver is gelazerd tijdens een reddingsactie van een manke kikker dan de schatjes die zich al zo empathisch gedragen op een leeftijd dat ze draakjes zouden moeten zijn. Laat kinderen weer kinderen zijn: bevrijd ze van het juk van de onderdrukking, te beginnen bij onze jongetjes. Het heeft niets te maken met genderdiscriminatie. ALLE kinderen moeten zich kunnen ontwikkelen overeenkomstig HUN talenten. Weg met de middelmatigheid! Laten we het maken van fouten zien als een kwaliteit en niet als een zwakte.

TON VERLIND

1 Reactie op “Bevrijd onze kinderen van de onderdrukking
  1. Astrid schreef:

    Raak ! Dankje !

Geef een reactie