De week van Agnes

Naarmate de gemeenteraadsverkiezingen verder achter ons liggen, stijgt mijn waardering voor het besluit van Agnes Kant om de politiek te verlaten. Tegelijkertijd betreur ik het. Agnes is een politica die deugt. Van haar zou ik met dichte ogen een tweedehands auto kopen. Jammer, dat ze het in het bolwerk van Haagse weerwolven niet heeft kunnen volhouden. Ik zal van het debat na de gemeenteraadsverkiezingen niet licht vergeten hoe Alexander Pechthold (D66) –zelf in een verkiezingsroes- haar minzaam bejegende. “Rustig aan, rustig aan”, zei hij paternalistisch tegen meisje Kant, toen ze op net te hoge toon in de discussie intervenieerde. Je kon zien, dat ze aan het einde van haar latijn was en ze verdiende geen kat, maar morele steun, zeker van de man, die ooit zelf onder vuur kwam, omdat hij signaleerde dat de politiek zich afspeelt op een geperverteerd speelveld met gedeformeerde karakters.

Komt het omdat ze vrouw is?

Zou het er niet aan liggen, dat ze vrouw is?, vroeg ex-Opzij-hoofdredacteur Cisca Dresselhuys zich gisteren in een radiodebat af.Het panel zocht naar een verklaring voor het feit, dat Agnes de rit niet kan uitzitten. Dat soort pavlovvragen mist bij mij doorgaans doel. En Femke Halsema houdt zich toch ook staande? Maar toen ik er even over nadacht, kwam ik tot de conclusie dat ze wel eens gelijk kan hebben. De regels in de politieke arena worden door machomannen bepaald en je moet er maar zin in hebben om je daaraan te conformeren. De opvolger van Agnes Kant, de rondborstige Brabantse Emile Roemer, kreeg vrijdag bij Pauw & Witteman meteen al zijn eerste les “politiek conformisme”. Koud een dag benoemd, werd hij onmiddellijk in het keurslijf van de stevige uitspraken gemanoeuvreerd. Doe je ze niet dan ben je een draaikont of een softkous, doe je ze te vroeg dan ben je een arrogante kwast, doe je ze op te hoge toon dan ben je hysterisch (vrouw) of een straatvechter (man).

Altijd weer die fuiken

Langer, groter en bredergeschouderd dan Jan Marijnissen, verwacht de rondborstige Brabander zich aan de schaduw van zijn illustere voorganger te ontworstelen. “Ik doe het op mijn manier”, zei hij. Benieuwd hoelang we van zijn humorvolle Brabantse authenticiteit kunnen genieten. Weigert hij de Haagse jas aan te trekken,dan krijgt hij het ongetwijfeld moeilijk. Met de Haagse mores valt niet te spotten! Vernieuwingen in het politieke debat worden bovendien door de journalistiek zelf effectief tegengehouden: altijd weer die fuiken opgezet, die tot het grootsmogelijke spektakel leiden. En dat is meestal niet de route die tot de oplossing leidt, wel het traject dat de felste gevechten oplevert en de grondstof voor de vileine Rottenbergiaanse analyses van egotripper Felix in “De Wereld Draait Door”: met de linkerhand aaien en met de rechtervuist stompen. Dat Agnes er geen zin meer in had: ik heb er alle begrip voor. Alleen de harde blaffers overleven.

Woordenbrij van de premier

In dit kader nog een ander mediamoment van deze week, dat maar niet uit mijn gedachten wil. Dominique van der Heyde van het NOS-Journaal in gesprek met de minister-president op vrijdagavond. Ik kan me niet eens het onderwerp herinneren, maar wel de niet te stuiten woordenstroom van Jan Peter Balkenende. Op een gegeven moment zie je nog alleen de mond bewegen, die een mantra van ongeïnspireerde, mechanisch en routinematig geproduceerde woorden braakt. Voor Jan-Peter vormen de vragen van de verslaggever slechts hinderlijke onderbrekingen van zijn briljant geachte betoog. Even slechts stagneert de brij als Dominique aanstalte maakt om een tussenvraag te stellen. De premier houdt even in om daarna meteen plankgas verder te gaan op de verbale snelweg. Hij heeft de tussenvraag niet eens gehoord, in volle vaart op weg naar zijn eigen ondergang. Kwestie van tijd.

 

Ton Verlind

1 Reactie op “De week van Agnes
  1. werend griffioen schreef:

    woordenbrij van de premier

    Ton, zo is het maar net. Het is een offensieve manier van praten. Misschien heeft de premier wel eens iets goeds gezegd. Maar in die woordenstroom valt dat niet meer op. Het wordt zoiets als balkenbrij, zonder kraak of smaak. Sommige mensen hebben dan ff een bakkie nodig.

Geef een reactie