Agnes overspeelt haar hand

agnesIk ben geschrokken van het polderpragmatisme van FNV-voorzitter Agnes Jongerius. Ze zei zaken te willen doen met de duivel en zijn ouwe moer, als het haar zou helpen haar doelstellingen te realiseren. In dit geval gaat het erom de pensioengerechtigde leeftijd op 65 jaar te houden. Agnes gaf aan desnoods de hulp van de partij van Geert Wilders te zullen aanvaarden om haar zin te krijgen. Veel leden van de FNV straffen hun voorzitter stevig af voor haar standpunt

We zijn de egoboosts beu

Nederland wil oplossingen en toekomstvisies en is het dramatische spel en de egoboosts voor de bühne beu. Is de kwaadheid van Agnes echt en zal die consequenties hebben voor de dapperheid waarmee ze zal opereren of is de woede onderdeel van een politiek spel dat qua plausibiliteit op zijn laatste benen loopt? Ik raak uit het verleden het beeld niet kwijt van vakbondsbestuurders die zich in het politieke discours stevig tegenover hun opponenten plaatsten om zich met evenveel gemak aan het eind van hun carriere in de warmte van de tegenpartij te koesteren. Uiteindelijk lonkt altijd de macht.

Agnes schiep een verkeerd beeld van zichzelf

Als Agnes de werkgevers tuig van de richel noemt, meent ze dat dan of is het een prachtig staaltje acteren? Hoe kan haar boosheid oprecht zijn, nadat ze maanden de tijd heeft gehad om rond de pensioengerechtigde leeftijd met oplossingen te komen? Ik zie haar bij Pauw&Witteman met haar mobiele telefoon op tafel, de suggestie wekkend, dat ze als een spin in het web de volledige regie had over de discussie. Zo schiep ze het beeld van een krachtige bestuurder, die het spel met overtuiging beoefent. Maar nu -aan het eind- staat ze toch met lege handen en dat is niet wat je van een krachtig bestuurder verwacht.

Er is behoefte aan nieuw leiderschap

Het geeft geen goed gevoel over de degelijkheid waarmee Nederland onder moeilijke omstandigheden de crisis wordt uitgemanoeuvreerd. Wie zit er nog te wachten op krachtpatsers en spierballentaal? Het is tijd voor betrouwbare, visionaire, omzichtig opererende, intellectuele, authentieke leiders, die zich in dienst stellen van de gemeenschap in plaats van hun eigen ego. Dat Obama de Nobelprijs voor de vrede kreeg, zie ik als een voorschot op dit nieuwe leiderschap en tevens als een aanmoediging.

 

Ton Verlind

Geef een reactie