De ultieme droom; een drijvend terras!

Zet een comfortabel leren bankstel op twee drijvers, hang er een stevige buitenboordmotor achter, waarmee je in plané kunt, voeg er een keuken aan toe en je hebt een echte Bennington. Het gaat misschien te ver om de Bennington te omschrijven als de Bentley van het water, maar het komt in de buurt.

Chillen op de plas

De sensatie die me deze zaterdagmiddag overkomt is compleet als na het losgooien van de landvasten, het Bennington-ponton in beweging komt. Een proefvaart op uitnodiging van vrienden. Het drijvende paleis is een meter of 6 lang, ruim 2 meter breed en van voor tot achter voorzien van meubilair, zoals je het in viersterren hotels niet tegenkomt. Lange banken, die ergonomisch gevormd, als een  jas om je lichaam sluiten. Volop beenruimte, genoeg meters om elkaar zonder morsen de champagne door te kunnen geven. Er zit een toilet verstopt in de luxe banken. Als je moét, bouw je in een oogwenk een tent over het attribuut, waardoor je -onttrokken aan het oog van nieuwsgierige passanten- even met jezelf kunt zijn.

Pas op het opstapje

Het zwemplateau aan de achterkant bereik je via een van de drie toegangsdeuren. De uitklapbare zwemtrap garandeert een zachte landing in het water, dat tot mijn verbazing hier op de Vinkeveense Plassen  tot op grote diepte helder is.  De Bennington (site) is een Amerikaans ontwerp en de angst van onze Atlantische vrienden om juridisch aangeklaagd te worden voor onvolkomenheden in het product zorgt ervoor, dat je géén enkele ondoordachte stap zet.  Zo leer ik uit de waarschuwingsstickers dat benzine en elektriciteit niet met elkaar in contact moeten komen en dat de schroef van de motor tot stilstand moet zijn gekomen voordat je bij de motor je benen in het water laat zakken en nog wat van dit soort wijsheden.

Yes we can!

De Bennington (video) is in principe open, in feite een luxe drijvend terras.  Maar als het weer betrekt of de zon te fel brandt is het hele gevaarte snel en efficiënt te overdekken met een kap, die het uitzicht over de belendende natuur niet belemmert.  Yes we can! Met ongeloof kijk ik naar deze vinding, die tegenstrijdige gevoelens in me oproept. Als amateurwatersporter zoek ik tevergeefs naar de fraaie esthetische lijnen die de meeste scherpe zeiljachten op Nederlandse wateren kenmerken of  de stoere contouren van een werkboot. Maar de Bennington (video) is niet in een van die categorieën in te delen. In plaats van een subtiele waterlijn zie ik twee onderhoudsvrije drijvers. Het is duidelijk: dit is een no-nonsense ontwerp, bij het bedenken waarvan slechts één uitgangspunt heeft gegolden: een Bennington moet zo gerieflijk mogelijk zijn. Design niet zozeer in dienst van de goede smaak, maar wel van een volledig bevredigde decadentie  

Als een oliesjeik in de polder

Ik voel me dan ook als een oliesjeik in de polder als ik langzaam de oever uit het vizier zie verdwijnen. De immense motor maalt het drijvende meubilair  bijna onhoorbaar door het water, dat volgens de Garmin-dieptemeter de gerieflijke temperatuur van 21 graden heeft bereikt. Op het apparaat zie ik hoe de bodem langzaam van 3 meter diepte naar 40 meter glooit. Zwarte puntjes op het scherm staan voor kleine scholen vissen die onder het ponton doorglijden. Het water klotst rustgevend tussen de drijvers en opnieuw realiseer ik me, dat Nederland er vanaf het water zoveel lieflijker uitziet dan bekeken vanaf het asfalt.

Moodlites en zachte muziek

De bestuurder van onze water-Bentley zit gerieflijk in zijn captainsseat die evenals het “stuur” (over een roer kun je hier niet spreken) in vele standen te verzetten is. De motor snort rustgevend bij 1600 toeren en zorgt voor een snelheid van een paar kilometer, maar ter hoogte van de skibaan haalt dit luxe terras vol gas zonder al te veel moeite de 44 kilometer, waarbij de neus zich licht uit het water verheft en de motor zijn maximale grip op de golven verstevigt als hij met een achteloze druk op de knop wordt getrimd. In een chaise-longue met ruim veertig kilometer per uur (bij wijze van uitzondering) over de Vinkeveense Plassen! Ik hoop dat dit zaterdagse tochtje nog maar het begin is van een ware ontdekkingsreis. Graag nog zou ik zien hoe bij het invallen van de avond de moodlites die in de banken zijn verstopt hun rustgevende blauwe gloed over de vloer verspreiden en hoe dat dan weer voelt in combinatie met de zachte muziek uit de all-stereo fm-radio met MP3-aansluiting, waarvan de speakers (op Amerikaanse wijze) smaakvol in de banken zijn verwerkt.

Ton Verlind