Adieu 27Mc!

Als adolescent en aankomend jong vader was ik niet alleen gek van mijn vak “de journalistiek”(nóg trouwens), maar ook gebiologeerd door de 27MC cultus. Het zijn zendertjes die op de 27MC band werkten en waarmee burgers contact kunnen leggen met elkaar. In deze tijd van internet en gsm een volstrekt overbodig product, want we mailen en bellen ons het apelazarus, ook al zitten we met onze kont in het brandende zand van de Costa del Sol en met de voeten in het water van de Middellandse Zee. Dat we zoveel met elkaar schrijven en bellen wil niet zeggen, dat we ook communiceren trouwens. Want er zijn nog nooit zoveel overbodige letters over en weer gegaan als in onze tijd. We praten wel, maar we luisteren niet en per saldo zijn we dus in effectiviteit van communicatie nog niet veel verder dan 1960.

Stiekem daten

In een verloren koffer in mijn garage vond ik deze dagen een oude 27MC-portofoon. Vroeger sprak ik via dat ding met mijn vrienden. Soms luisterde ik slechts naar de gesprekken, die elders in het dorp werden gevoerd. Door bedaagde mannen vanuit de huiskamer, terwijl hun vrouwen de afwas deden of hitsige tienerjongens die vanaf een parkeerplaats contact legden met meisjes die weggedoken onder hun veilige dekentjes deden aan afstand-daten. Soms als een kritische ouder stiekem de trap op sloop om hun dochters te controleren was het even stil in de ether.

Zoveel herinneringen

De afgelopen 30 jaar haalde ik het apparaat soms tevoorschijn om te testen of ie het nog deed. Dat was altijd het geval en na die vaststelling ging hij terug op de plank. Maar deze week zweeg het kleinood. Ik zag dat het ijzerwerk door roest was aangetast en vocht moet zijn doorgedrongen tot het technische hart. Op weg naar de vuilnisbak aarzelde ik. Ik dacht aan de gesprekken met mijn inmiddels overleden echtgenote, die ik via dit apparaat had gevoerd en de eindeloze sessies met mijn zoon. Ik liep dan het dorp in en hij bleef op zijn kamer om zo vast te stellen wat de reikwijdte was van het apparaat. Het is raar hoeveel dierbare herinneringen er kunnen kleven aan transistors en weerstandjes en ik bedacht, dat ik het apparaat nog één keer een zinvolle bestemming wilde geven.

Laatste eer...

Ik moest aan mijn overleden vader denken, die uit pure bewondering apparaten uit elkaar kon schroeven om de techniek te bestuderen, waarna hij bij het opnieuw assembleren steevast een paar onderdelen overhield. Dat schrikbeeld heeft me er altijd van  weerhouden om te prutsen aan dingen waar ik geen verstand van heb, hoewel ik word geplaagd door een tomeloze nieuwsgierigheid naar de vraag hoe techniek er van binnen uitziet. Dit maal ging ik voor de bijl. Ik pakte mijn instrumentenmakers setje en schroefde met de fijnste kruiskop de minuscule schroefjes van het apparaat los. Ik maakte het open en raakte ontroerd door het vakmanschap waarmee het ding was gemaakt. Alle vitale delen beschermd door een metalen omhulsel, snoertjes keurig gerangschikt op volgorde, de draad van de antenne met liefde geleid naar de plek waar hij zijn werk moest doen. Het hele binnenwerk keurig geordend en georganiseerd, alsof het een levend wezen betrof.

Puur uit respect liet ik alles ongemoeid en schroefde ik het apparaat met zorg weer dicht, waarna ik het met ontzag in de vuilnisbak deponeerde.

Het voelde als een begrafenis…

Ton Verlind