Staand een pilsje: daar gáát je vergunning!

Mensen die soms boos en agressief worden op overheidsdienaren: ik keur het niet goed, maar ik kan het wel begrijpen. Je raakt in verwarring van een overheid die niet kan voorkomen dat je als klant bij een taxistandplaats wordt doodgemept, maar die wel voortvarend optreedt als je staand op een terrasje een pilsje drinkt. Bij 5 overtreding wordt in Amsterdam de eigenaar van een etablissement keihard aangepakt met inname van zijn vergunning. Bij de opsporing van deze ernstige feiten worden dappere en transparante opsporingsmethodes gebruikt. Een foto vanuit een passerende auto,  gemaakt van een toevallig staande klant (misschien wees hij iemand de weg?), kán je je nering kosten.

Met zijn vieren achter een boom voor 12,95

“Er worden hier veel snelheidsovertredingen begaan”, zegt de keurig gewassen en gestreken diender, nadat hij op de weg van Hilversum naar Baarn vanachter een boom is gesprongen, omdat het geavanceerde laserapparaat heeft aangetoond, dat de dame de hier geldende snelheid met wel 5 kilometer heeft overtreden. Er wordt op deze plek helemaal niet idioot hard gereden, weet ik uit eigen ondervinding. Want ik frequenteer deze weg veelvuldig en moet moeite doen om niet in slaap te vallen bij het sukkeldrafje, dat de meeste automobilisten aanhouden. Het is wel verwarrend, dat het traject van 10 kilometer door de bossen vele verschillende maximum-snelheden kent: van 50 naar 60 naar 80 naar 50 naar 30. In de overgangszone van het ene gebod naar het andere kun je er dan wel eens een paar kilometer naast zitten. Dat resulteert dan in boetes van 12,95 euro. Ik vraag me dus af of het überhaupt rendeert om hier met vier geüniformeerde dienders en een dure personeelbus de snelheid in het oog te houden. Sympathiek en burgervriendelijk zijn deze acties geenszins. En het doet pijn als je ziet hoeveel personeel en materieel er voor deze onbenullige feiten wordt ingezet, terwijl elders in het land criminele boefjes die auto’s in de fik steken door de politie nog niet adekwaat aangepakt kunnen worden als ze met jerrycans met benzine, lucifers en aansteeklonten op weg zijn naar hun volgende target.

Eén vergissinkje: 54 euro dokken a.u.b.

Het zero-tolerance terrasbeleid en de eagerness om snelheidsovertredingen van 5 kilometer keihard te bestrijden staan in schril contrast met het onvermogen om de echte overlast aan te pakken. Met de Dienst Stadstoezicht van Amsterdam ben ik in een interessant dispuut gewikkeld. Amsterdam introduceert nieuwe electronische parkeermeters. In kleine letters staat er een verhaal op hoe ze werken. En wat ik ervan heb overgehouden: ten opzichte van de oude situatie moet ik 10 handelingen méér verrichten om hetzelfde resultaat te bereiken, namelijk het onbeboet parkeren van mijn auto. Logisch dat er in de introductiefase een interpretatieverschilletje kan ontstaan. Ik stortte onlangs braaf 20 euro om mijn auto te parkeren van 19.00 tot 24.00 uur, maar had niet in de gaten dat het pas half zes was en dat ik voor de overbrugging van half zes naar zeven nog apart had moeten afrekenen. Het apparaat hád me daar natuurlijk voor kunnen waarschuwen, maar daarin was bij het ontwerpen van het technische vernuft helaas niet voorzien.  Stom, natuurlijk, (van mijzelf) temeer omdat mijn vergissing werd bestraft met een naheffing van 54 euro.

Zullen we de kosten delen?

Pas na een brief van de Dienst Stadstoezicht begreep ik wat ik verkeerd had gedaan. Ik heb netjes gereageerd en de situatie uitgelegd en gevraagd bij wijze van coulance de boete ieder voor de helft te nemen. Ik omdat ik niet goed heb gelezen en zij omdat ze niet zorgvuldig opereren. Dan steekt de gemeente Amsterdam toch nog 20 euro in zijn zak, zonder er iets voor te hoeven doen en ik maak die fout volgende keer heus niet opnieuw.  De Dienst Stadstoezicht maakt zelf namelijk óók een foutje door op het display van de meter te melden dat mijn kaartje niét achter de ruit van de auto hoeft,  terwijl op het kaartje zelf met vette letters wordt vermeld dat zulks wél moet. Mede door die tegengestelde informatie raakte ik in verwarring.

Ik ben benieuwd naar de reactie en ik hoop van harte dat de Dienst  er mij met een sympathiek gebaar van overtuigt dat ik het mis heb als ik denk, dat de overheid brave weerloze burgers het leven wél zuurmaakt, maar op de echte problemen almaar géén grip weet te krijgen.

Ton Verlind