Een Swift is een scheet in de wind

Op de parkeerplaats van mijn favoriete koffietent valt mijn oog op een Suzuki Swift, het wapen waarmee een aanslag is gepleegd op onze Koninklijke familie. Ik kan de uitdaging niet weerstaan en loop kinderachtig om de auto. Ik kijk naar het interieur.  Het valt me op hoe klein zo’n Swift is. Je kunt er nauwelijks met twee volwassen mensen in. Smalle voorstoeltjes die dicht op een miniem stuurtje staan. Een kofferbak waarin hooguit twee kratjes Heineken kunnen. Zo’n dak is er in een wip af, denk ik, terwijl ik de beelden voor ogen heb van de onthoofde Suzuki in Apeldoorn, nadat de brandweer daaruit Karst T. had verwijderd. Dit is een vriendelijke Swift. Geen zwarte dus. Volgens De Telegraaf van deze ochtend kun je je niet meer met een zwarte Swift vertonen. Een mevrouw ergens uit de buurt van Den haag die het toch doet wordt bij het tanken boos aangesproken en ziet onderweg veel opgestoken middelvingers. Er zijn dus meer gekke Nederlanders dan die ene die zich in Apeldoorn in de mensenmassa boorde. De Swift, die ik deze ochtend ontdek, is rood en heeft bloemen op de zijkant, als een stil rouwbetoon. Een Swift is een scheet in de wind. Geen geloofwaardig wapen als je écht een aanslag wil plegen. Kansloos! Maar wel een effectief middel voor een radeloze zonderling, die zich een plek in de geschiedenis wil verwerven door uit het leven te stappen voor het oog van een miljoenen publiek. We weten nog weinig van de man die de auto bestuurde. Zelf denk ik, dat het voorval in Apeldoorn eigenlijk alleen maar slachtoffers kent. Ook de dader moet van iets onwaarschijnlijks het slachtoffer zijn.

Het begint te regenen. De druppels lopen als trage tranen over de kleine Swift. Onderaan vallen ze en kleuren ze de stenen donker.

Ton Verlind