Liefdeloos interview

Het was een liefdeloos interview, dat onze topinterviewers Jeroen Pauw en Paul Witteman hadden met de onlangs vrijgekomen, voor moord op een rijke weduwe veroordeelde  Ernest Louwes. Liefdeloos, omdat het zo meedogenloos was als een politieverhoor en harder oordeelde dan de rechter in het laatste vonnis deed. Politici komen er doorgaans meer genadig af.  Paul zaagde de ex-gedetineerde door op onderzoeksfeiten, waarvan deskundigen in dezelfde uitzending hadden opgemerkt, dat daarop niemand veroordeeld mag worden. Zo twijfelachtig zijn de onderzoeksresultaten op grond waarvan de verdachte ruim 6 jaar effectief de cel indraaide. Minister Plasterk van cultuur zat er empathisch maar ten onrechte bij. Want als lid van het kabinet is hij mede verantwoordelijk voor een systeem, dat teveel twijfelachtige vonnissen uitspreekt op basis van gebrekkig onderzoek, maar voor dat aspect hadden de interviewers van het beste journalistieke programma van Nederland geen oog. Teveel gebiologeerd door minieme elementjes Louwes-dna op de blous van de overleden weduwe. Onvoldoende als overtuigend bewijs, voldoende om je leven kwijt te raken. 

De man die het leven kleur gaf

Maar het is niet zozeer dit interview, dat me aangreep, maar de terloopse opmerking in deze uitzending dat Martin Bril was overleden. Verder ging het leven gewoon door. Kronikeur van zijn eigen dood, zo noemde de ex-hoofdredacteur van Opzijn Cisca Dresselhuys hem onlangs, toen ik haar ontmoette bij een debat over journalistiek. We bespraken in bewondering over de man, die in zijn eentje het leven kleur gaf. Kort daarna las ik de column waarin Martin beschreef hoe zijn falende benen hem in de handen joegen van de zorgverlening. Vanaf dat moment zag hij het leven vanuit een rolstol. Niet veel later bleef het papier onbeschreven, omdat ook de kracht uit zijn handen was weggevloeid. Bijzondere dingen gewoon maken en gewone dingen bijzonder. Dat was zijn kracht. Er zijn te weinig mensen die dat kunnen. Ik zal hem missen.

Ton Verlind