Verveling

Ik maak me wel eens zorgen over mijn bijna 90-jarige moeder. Ze woont op 110 kilometer afstand, dus je wipt niet zomaar even langs. Op weg naar een afspraak in het zuiden, ging ik langs voor een Brabants bakkie koffie. Het was rond etenstijd. “Heb je honger, jongen?”, vroeg ze. Ik zei ja en kreeg een verse eierkoek met boter en suiker . Ze is goed ter been, een beetje stram de laatste tijd,  woont alleen en is enorm gesteld op haar zelfstandigheid. De gedachten aan een verzorgingstehuis wuift ze met stelligheid weg.  Het is in het gesprek een no go-area. Liever sterven in het harnas! “Verveel je je nooit?”, vroeg ik haar. Ze keek me aan of ze me niet begreep en wees op een gemakkelijke stoel. “Die schuif ik ’s morgens voor het raam”, zei ze. “Weet je wel hoeveel kabels er in de grond zitten? Je hebt er geen idee van”. Vanuit de positie van haar stoel keek ik naar buiten en zo kon ik zien hoe fraai haar uitzicht was op de dagelijkse wegwerkzaamheden voor haar deur. Ik vond het merkwaardig dat de oude kabels en de versleten riolering haar zo fascineerden. “Die zijn daar in de grond gestopt toen ik nog een klein kind was”, mijmerde ze.  “En die troep komt nu, zoveel jaar later, allemaal weer naar boven”. Toen begreep ik de porté van haar opmerking.  Via de wegwerkers daar beneden, zat ze haar eigen jeugd opnieuw te beleven.

Dubbele patat met

Ik nam een hap van mijn knapperige eierkoek. “Weet je hoe ze wegen bouwen?”, vervolgde ze.  Eerst gaat er geel zand in, dan grijs zand, dan steentjes en daarna anthracietkleurig zand. De donkere stenen zijn voor het voetpad. De lichte voor de rijweg. Ze trillen de ondergrond zo stevig aan, dat ze er de stenen straks zo los op kunnen leggen. Je hebt er geen idee van hoe snel het gaat”. Ik weet niet of ik de volgorde goed onthouden heb, maar toen ik even later de voortgang van de werkzaamheden op straat van nabij bestudeerde kon ik mij overtuigen van het feit, dat haar technische verhandeling van a tot z klopte.

Weliswaar waren de eierkoeken lekker, maar ook erg zoet en ik had zin in iets hartigs. Ik nam afscheid van haar en sloop onder het raam door naar de plaatselijke snackbar voor een dubbele patat met. Ik wilde haar niet het idee geven, dat ze niet goed voor me had gezorgd. Op de weg terug naar mijn auto snapte ze me en zag ik haar op de eerste verdieping tevreden voor het raam zitten. Ze zwaaide, zo op het eerste oog zonder zich af te vragen wat er in de dampende zak zat, die ik in mijn handen had. 

Ik vind het zo knap: bijna 90, niet meer helemaal goed ter been, maar toch zo tevreden. “Nee, jongen, vervelen doe ik me niet”, zoemde als een mantra door mijn hoofd.

PS. Ik heb haar geen patatje aangeboden, want de dagelijkse rituelen zijn voor haar heilig. Als "tafeltje dekje" eenmaal is langs geweest, worden geen andere voedingswaren meer geaccepteerd.

Ton Verlind