Sjuul schudt publieke bestel op

Als journalistiek medewerker van de publieke omroep zou ik nog niet onder de indruk zijn van de inhoudelijke plannen die “Wakker Nederland” als aspirant publieke omroep, gisteren presenteerde. Want die stelden nog niet veel voor. En het is nogal zwak van de hoofdredacteur van De Telegraaf Sjuul Paradijs om met veel aplomb een probleem te signaleren, (het ontbreken van een gezond rechts geluid binnen de publieke omroep), zonder een inhoudelijke oplossing aan te bieden.  Daar gaat Sjuul pas over nadenken, zo zei hij desgevraagd, als er echt uitzicht is op toelating tot het bestel. De stoerheid van de grootste krant van Nederland snelt in dit geval de daadkracht vooruit, zal ik maar zeggen.

Aanval is nog niet gepareerd

Als publiek omroepjournalist zou ik wél onrustig worden over de politieke kracht die het Telegraaf-concern kan ontwikkelen, daarbij het gebruik van demagogische middelen niet schuwend. Inmiddels is het thema van de eenzijdige opinievorming binnen de publieke omroep tot zo’n issue aan het uitgroeien, dat het openbreken van het publieke bestel de gemakkelijkste manier is om een eind te maken aan dit tumult. Ik vind overigens zelf niet dat er binnen de publieke omroep alleen maar linkse geluiden te horen zijn, maar wel dat de opiniering eenzijdig is en teveel plaatsvindt door dezelfde soort mannen met eenzelfde maatschappelijke achtergrond en welstand, overwegend vanuit een randstedelijke visie en vanaf een progressieve biotoop. Dat leidt tot het rondpompen van almaar dezelfde gasten, visies en meningen. Bij Pauw& Witteman wordt de meligheid daarover bestreden door steeds meer humor in het programma te gooien, maar liever zag ik van tijd tot tijd een stevige discussie op basis van eigen researchjournalistiek over onderwerpen die er toe doen.

Het is niet de schuld van de boodschapper!

Toetreden van nóg meer bespelers tot het bestel levert overigens alleen maar verliezers op: verdunning van middelen, verdere afkalving van journalistieke kwaliteit.

De onrust is niet de schuld van Henk Hagoort, zoals ik deze ochtend als verwijt in de krant lees. Hij stelt het probleem  van de overbevissing van dezelfde meningen-vijver slechts aan de orde en daarvoor treft hem geen verwijt.  Het is de inertie, die journalistiek Hilversum in de nesten werkt: het gebrek aan vermogen om de koppen bij elkaar te steken, aan kritisch zelfonderzoek te doen, met de samenleving in gesprek te gaan en met nieuwe vormen van journalistiek op de proppen te komen. Er is een te grote fixatie op het eigen gelijk, gebrek aan innovatieve kracht, naar binnengerichtheid, een ons-kent-ons-cultuur, beperkte belangstelling voor een beperkt aantal onderwerpen, hypegedrag,  niet de behoefte om tegen de stroom in te roeien, onvoldoende investering in de ontwikkeling van talent, gebrek aan moed om onorthodoxe standpunten in te nemen, originele visies te presenteren, er is teveel sociale controle in het journalistieke milieu, en gebrek aan persoonlijkheid en deskundigheid. Ik kijk met weinig bewondering naar de keuze van de publieke omroep om in de eigen zendtijd en met publiek geld wél topverkopers op te leiden en géén topjournalisten.

Dut niet door

Kijk naar de Kredietcrisis met de daaropvolgende economische recessie, oprukkend naar een heuse depressie. Bij de publieke omroep de afgelopen maanden geanalyseerd met gebruikmaking van deskundigheid die bij de commerciële omroep is ontstaan. Geen omroep heeft op dat terrein expertise opgebouwd en zo laat het publieke bestel nog wel meer thema’s liggen. De recente ontmoeting van de voorzitter van de Raad van Bestuur met de Hilversumse journalisten heeft niet tot nieuwe inzichten geleid, zo heb ik begrepen. De winterslaap gaat door. Ik zou zeggen: kijk eens hoe het Max o.l.v. Jan Slagter verging. Er werd in Hilversum besmuikt gelachen over de omroep die zich het lot aantrok van de senioren in de provincie. Niet erg van deze tijd, dachten we. Als ik het goed begrijp steekt Max inmiddels enkele van de gevestigde oude omroepen naar de kroon. Ik zou zeggen: dut niet langer door. Als de vernieuwing niet uit eigen kracht komt, dan dendert hij per  Telegraaf-truck wel naar binnen.

Ton Verlind