Jongerenalarm 2

De Volkskrant heeft het jongerenalarm van Hans Kamps terecht serieus opgepakt. In de editie van donderdag 11 september komt een aantal deskundigen aan het woord over de oorzaak, dat zoveel jongeren de kluts kwijtraken, voordat ze volwassen zijn.

We eisen teveel

Volgens de Rotterdamse hoogleraar kinder- en jeugdpsychiatrie Frank Verhulst blijkt uit onderzoek van hem, dat er in 20 jaar geen toename is geweest van het aantal psychiatrische stoornissen, maar dat we wel steeds meer van onze kinderen zijn gaan vragen, waardoor hun zwakke plekken eerder zichtbaar worden. “ADHD valt pas op als kinderen in de schoolbanken moeten zitten, niet als je buiten kunt rennen”, aldus Frank Verhulst in de Volkskrant.

Volgens Kees Bakker van het Nederlandse Jeugd Instituut (NJI) is de maatschappelijke tolerantie afgenomen. Kinderen moeten veel meer informatie en impulsen verwerken dan in de achterliggende tijd. Wie daarin niet meekan, haakt af.

Directeur Hedy Weijtmans van PI De Brug, een speciale school voor kinderen met ernstige gedragsproblemen, zegt dat er steeds meer kinderen zijn, die het zonder permanente begeleiding niet redden.

Jeugdarts Ben Rensen van de Utrechtse GGD ziet in de wijk Ondiep steeds meer kinderen in moeilijke omstandigheden opgroeien. Veel alleenstaande moeders, die het niet breed hebben, en weinig aandacht kunnen besteden aan hun kinderen.

Volgens Hans du Prie, directeur van Horizon, een instelling voor jeugdzorg en speciaal onderwijs, is de rol van ouders in de opvoeding gewijzigd. “Vroeger hadden de ouders het voor het zeggen, zo niet dan faalden ze. Nu zien ouders zichzelf als consument, die onderwijs of zorgt komt halen”.

Economie belangrijker dan het welzijn van kinderen

Over de oplossing, verschillen de meningen van de deskundigen. Het is opmerkelijk, dat geen van de woordvoerders de wijze van opvoeden fundamenteel ter discussie stellen. De vaststelling, dat veel kinderen behoefte hebben aan permanente en goede begeleiding, staat haaks op de bestaande praktijk. Want daarin word die opvoeding om economische reden in een steeds vroeger stadium gedelegeerd aan willekeurige "derden".  Het is een door de overheid omarmd beleid, waarbij niet het belang van die kinderen voorop staat (want dan zou je toch heel andere keuzes maken), maar de beschikbaarheid van hun ouders voor de economie.

Ooit zagen we met de “import” van goedkope arbeidskrachten uit verre gebieden, hetzelfde gebeuren: het korte termijn economisch gewin van toen blijkt achteraf in geen verhouding te staan tot de maatschappelijke schade, die ontstond door een verkeerde inschatting over de maatschappelijke gevolgen op lange termijn. De winst ging naar grote bedrijven, de rekening naar de gemeenschap. De gevolgen ondervinden we dagelijks.  Er zijn parallellen met deze discussie over opvoeding. Maar wie durft het hoge woord te spreken, los nog van het feit dat er rond het hanteren van dit door de samenleving zelf geschapen probleem inmiddels een stevige industrie is ontstaan van deskundigen die er hun materiële bestaan aan ontlenen?

Ton Verlind