Minister Plasterk opnieuw pennywise and poundfoolish

Vorig jaar werkte ik mee aan de totstandkoming van een notitie, waarin werd aangegeven hoe het draagvlak onder de rechtsstaat bij de burgers vergroot kan worden. Wees redelijk, geef de mensen meer eigen verantwoordelijkheid en steun ze in het nemen van die verantwoordelijkheid, zo luidde in gewoon Nederlands het advies. De gemeente Rotterdam laat op dat gebied pregnante resultaten zien. Sommige wijken hebben stadsmariniers. Die zien er streng op toe, dat de geldende regels met betrekking tot huisvesting etc. worden nageleefd, maar wie er moeite mee heeft om zijn draai te vinden wordt eerst geholpen, alvorens hij op het matje wordt geroepen. Mooie initiatieven, die navolging verdienen. Maar zo zijn er ook burgers die het eigen heft in handen nemen en hun buurt pimpen. Goed voorbeeld doet goed volgen, maar soms moet je geïnspireerd worden en daarin kunnen media een cruciale rol spelen. Opdrachtgevers voor het schrijven van de notitie waren trouwens de minister van justitie en de minister van binnenlandse zaken.

Gebruik de power van de omroep!

Hoe brengen we de wijze adviezen van de “Commissie Uitdragen Kernwaarden Rechtsstaat” onder de aandacht van het publiek?, zo vroegen de ministers zich af. “Daar hebben we toch o.a. een publieke omroep voor”, was mijn antwoord. Vertaal burgermanszin in mooie formats en zie welke wonderen verricht worden. Als 2 miljoen mensen in vervoering raken door datende boeren, dan moeten ze ook voor andere thema’s warmlopen, als je tenminste de juiste touch weet te treffen. Een prachtige taak voor de publieke journalisten, de publieke entertainers en documentaire makers. Later hadden we op hoog niveau nog een prachtig samenzijn in een Haags etablissement en vol verwachting keek ik naar de hoogste beleidsmakers: stel uit de overheidspotten geld ter beschikking en zet de Gooise productiebureaus aan het werk. Véél efficiënter (ze spreken in de Gooise dreven immers de taal van het volk) dan welke geldverslindende Postbus 51-spot dan ook. Maar het bleef daverend stil.

Smeerolie, waarom niet?

Afgelopen week probeerde ik het nog eens op eigen kracht. Ik las de voedingsnota van het kabinet, waarin dreigend staat beschreven dat er 200.000 doden zullen vallen als we ons voedingspatroon niet aanpassen. Vlees eten is voor een gezonde leefwijze geen noodzaak, zo constateert het kabinet. Ik belde het ministerie van Ab Klink en vroeg de voorlichter om een gesprek, want in de verte gloorden ideeën voor het ontwerpen van spraakmakende televisieformats, die Nederlanders kunnen uitdagen om gezond te leven. Voordat  de tocht langs omroepen en zendermanagers is voltooid, zal er zoveel tijd zijn verstreken dat een deel van die slachtoffers al is gevallen. Althans: als je dat avontuur met lege beurs onderneemt. Zodra er wat kleingeld rinkelt gaan veel deuren in Hilversum soepel open. Het zou niet zo gek zijn, bedacht ik, dat de overheid de formatontwikkeling op dit gebied stimuleert en producenten met wat extra geld naar de omroepen stuurt , die de betreffende programma’s dan als de bliksem zullen programmeren, omdat ze de afgelopen jaren zo zijn afgeknepen, dat inmiddels elke extra euro welkom is. Efficiënter en sneller kan het niet.

Wel geld voor het opvoeren van de vleesconsumptie

En er gaat toch ook publiek geld naar het Stimuleringsfonds waaruit prachtige documentaires worden gemaakt , waar een beperkt aantal mensen naar kijkt. Louter omdat de overheid televisie als “kunst” wil bevorderen en dat is dan geld waarmee géén slachtoffers worden voorkomen, maar hooguit een interessante sector in stand wordt gehouden.

De voorlichtster van de minister wilde me niet ontvangen, ze verwees voor informatie over de voedingsnota naar een internetsite, waar ik niet op zat te wachten omdat ik de nota al lang had gelezen en hoewel ik niet om geld had gevraagd vertelde ze dat het ministerie géén contact wenste te onderhouden met producenten en omroepen.

Verkeerde krachtpatserij

Intussen zie ik dat de Europese overheid wel veel geld investeert in een campagne die het eten van kippenvlees moet stimuleren. Waarom, zo vraag ik me af, wordt met mijn belastinggeld een commerciële sector gesteund, waar genoeg wordt verdiend, terwijl de vleesconsumptie beter afgeremd dan gestimuleerd zou kunnen worden, althans volgens de voedingsnota van dit kabinet. Het besluit van minister Plasterk van omroep om géén televisieprogramma’s meer te sponsoren is dus niet erg wijs en kortzichtig. Het is louter krachtpatserij voor de bühne. Voor een steeds legere bühne trouwens want met het geluk van de samenleving heeft dit allemaal niets te maken. Nutteloze, improductieve windowdressing: dat is het. Had ik toch van minister Plasterk niet verwacht.

Ton Verlind