Ditzo of Datzo?

Bij sommige televisiereclames krijg ik spontaan kramp in mijn tenen. Dan zie ik de spotjes niet meer, maar in mijn gedachten  nog slechts de brainstorm die tot het produkt leidde. Er ontstaan vanzelf beelden van druk gesticulerende mannen,  achter met koffiebekers bezaaide tafels, in modieuze kantoorpanden op industrieterreinen waar ooit schepen werden afgebouwd, maar waar nu de creativiteit van vroeg-dertigers de vrije loop krijgt. Ik hoor het “eureka”.  De discussie valt stil, de uitvinding is gedaan, het ei is gelegd, maar het wordt vervolgens zo bebroed dat  er een dood kuikentje overblijft. Alleen de geestelijke vaders en moeders zijn zo enthousiast, dat ze zelf niet in de gaten hebben dat ze een gehandicapt vogeltje baren. Ik ben dol op dat soort brainstorms onder voorwaarde dat je de ideeën die er uit voortkomen  eerst een week laat liggen, vervolgens ruim meer dan de helft weer afschiet en aan het overblijvende deel nog eens een vergaderinkje besteedt,  waarin de twijfel meer kans krijgt dan de tevredenheid. Maar de waarheid is –vrees ik- anders. Veel onvoltooide symphonieën bereiken helaas toch het concertpodium. Let wel: dit is het beeld, dat ik heb. Ik zeg niet dat het in werkelijkheid ook zo gaat.

Mes in eigen voet

Ik heb het in ieder geval met de televisiereclame van het verzekeringsbedrijf Ditzo, of was het nou Datzo. Het ziet er uit als een ingenieuze vondst. Ditzo en Datzo zijn  met elkaar in concurrentie,een is echt, de ander is nep, maar door het gegoochel met op elkaar lijkende merknamen weet ik allang niet meer of de verzekeringsmaatschappij die naar mijn gunst dingt in werkelijkheid Ditzo of Datzo heet, noch heb ik zin om die gordiaanse knoop voor mezelf te ontwarren, want dan word ik door die reclameboys nog aan het werk gezet ook. Wat de propagandamachine van Ditzo of Datzo bij mij heeft bereikt is dat ik dit verzekeringsbedrijf associeer met de in hun eigen reclame opgeroepen beelden van onbetrouwbaarheid, ongeïnteresseerde medewerkers, niet-nakomen van afspraken,  alles wat de verzekeringswereld in de visie van de ontevreden consument aan repertoire tot zijn beschikking heeft om uiteindelijk niet te hoeven betalen. Het spotje is dus in hoge mate oordeelbevestigend. Het mes valt zogezegd in eigen voet, ik krijg spontaan jeuk van Ditzo. Of was het nou Datzo? Weg-er-mee-zo!

Ton Verlind