Grenzen stellen

Net toen ik vanmorgen dacht “ik moet nog een weblog” schrijven diende zich twee lichtpuntjes aan, die de moeite van het vermelden waard zijn…..

Ik heb nu eindelijk een effectief systeem gevonden tégen de duivenpoep, die elke nacht naar mijn gevoel in kilo’s neerdruipt op mijn Jeep: snel verwijderen met een altijd gereedstaande emmer. Als je verzaakt vreet het spul tot diep in de lak, maar zolang het als eierstruif nog langs de ramen loopt is er niets aan de hand. Al een week lang beproef ik deze methode én met succes. Ik woon in een bosrijke omgeving en ben dus permanent in gevecht met de ratten van de lucht, deze arrogante, ongeremde, gevederde boeven die al copulerend door het leven gaan en daarbij een hoeveelheid geluid produceren die overeenkomt met een luchtgevecht. Afgelopen week heb ik me nog grandioos op het vliegende tuig verkeken. Hoe pittoresk zag de glazen voedselcontainer er uit, die we van een aardige mevrouw als cadeau hadden gekregen, waarschijnlijk om roodborstjes, koolmezen en vinken door de winter te helpen. Dom was het om het apparaat op de tuintafel te zetten, waardoor uitgerekend de Eikbosser duiven een vrije aanvliegroute hadden. In één ochtend vraten ze een kilo voer en die heb ik dus vanmorgen –inmiddels getransponeerd tot lichtbruine vogeldiaree- met 10 liter water van mijn auto moeten spoelen. Soms valt het mes dus in eigen voet.

Hulde aan joop

Ik beloofde u een tweede lichtpuntje. Dat is de voortvarendheid en de stelligheid, waarmee mediatycoon Joop van den Ende (66) de stekker uit zijn vastgoedonderneming Living City heeft getrokken. Het is het bedrijf van Joop, dat zich bezighoudt met het ontwikkelen van de zakelijke omgeving van zijn theaters. Uit de opbrengst moet Joop’s cultuurgoed worden betaald. Nu de top van dat bedrijf wordt verdacht van fraude en Joop bij bestudering van de interne stukken tot de conclusie komt, dat hij buiten zijn wil in een duistere wereld terecht is gekomen waarvan hij géén deel wil uitmaken, is hij resoluut met deze vastgoedactiviteiten gestopt. Het personeel krijgt een afvloeiïngsregeling, de deuren gaan dicht en het vastgoedwereldje zoekt het maar uit met de projecten die Joop nog in petto had. Hulde! Een veel te groot deel van onze economische groei lijkt zo langzamerhand te zijn ontleend aan boevengedrag. Het is een belangrijk signaal dat mensen als Joop van den Ende duidelijk aangeven dat het welletjes is.

Dat op dit moment buiten mijn kantoor ook nog de zon door de bleke wolken prikt heeft vermoedelijk zowel met onderwerp 1 als 2 te maken.

Ton Verlind