Net als bij computergaming: delete Natalee!

Zondagavond ademloos gekeken naar het -in dramatische zin- perfect geregisseerde schouwspel van Peter R. de Vries. Bloedstollend! De uitzending oogde als een perfecte film. Dat script hoeft dus niet meer geschreven te worden, die film hoeft dus niet meer uitgebracht te worden. Naast waardering voor  alle goede speurwerk van de misdaadverslaggever, was er ook wel verbazing over de beelden die via SBS mijn huiskamer binnenkwamen.  Zelden een informatieve uitzending zó over de top zien gaan. Geleidelijke opbouw met veel teasers. Het zuur in het begin, het zoet naarmate het eind naderde. Van elke 30 minuten zendtijd, ongeveer 10 minuten reclame. Joran heeft SBS dan ook een netto-meevaller opgeleverd van 2,5 ton, zo lees ik mijn ochtendblad. Dan verderop de herhaalde bekentenissen van Joran van der Sloot, waarmee werd afgerekend met de zwakke verweerpoging van Joran bij Pauw & Witteman (“ik heb de undercover het verhaal verteld dat hij wilde geloven") en tenslotte het allesovertreffende toetje: de snikkende, wanhopige moeder van Natalee,  veelvuldig ingezoomd op haar tranen.  “Oh Gosh”, kon ze aanvankelijk slechts uitbrengen, maar  naarmate de tijd vorderde won haar woede het van haar verdriet. De hel zal nu voor Joran losbarsten, voorspelde ze.

Het mocht wel minder ronkend...

Wat mij betreft gekeken met bewondering en verwondering tegelijk. Bewondering voor het feit dat De Vries het hem elke keer weer lapt. Er is een tekort aan gedreven en vasthoudende journalisten en in dit opzicht verdient Peter R. een compliment. Maar ik heb soms ook met plaatsvervangende schaamte gekeken en geluisterd naar de ronkende taal, de demagogische sterk gedramatiseerde aanpak. Zonder dit alles had ik tóch het belang van deze uitzending wel begrepen, maar misschien had hij dan voor buitenlandse commerciële tv-stations aan overtuiging gemist en dan zou het drama minder pecunia hebben opgeleverd. Het was vanuit journalistiek oogpunt gezien ook al een merkwaardige beslissing om dit belangwekkende nieuws een aantal dagen uit te stellen, ongetwijfeld om het bedrijfsleven de gelegenheid te geven in te tekenen op de aantrekkelijke reclameblokken. Het commerciële belang gaat dan voor het algemene belang en je kunt je afvragen of dat op zulke belangrijke momenten een goede afweging is. De uitzending –hoe sterk ook- laat meteen ook de zwakte zien van het genre “onderzoeksjournalistiek” bij de commerciële tv. Gaat het nou om de centen of het resultaat? Bij Peter om het resultaat en bij de zender om de centen en voor het genre “onderzoeksjournalistiek” is dat een twijfelachtige basis. Maar eerlijk is eerlijk: de publieke omroep komt aan het genre misdaadjournalistiek niet eens toe.

Delete...

Met medelijden ook gekeken naar Joran van der Sloot. Een over het paard getild, pathologisch leugenaartje, dat kennelijk in weelde is opgegroeid en op zijn levenspad niet de correctie heeft aangetroffen die hij verdiende. Het is zo’n aardige jongen, zei zijn moeder onlangs bij Pauw en Witteman. Hij heeft zoveel respect voor de meisjes in zijn omgeving. Wat ik als simpele kijker zag was een aankomend gewetenloos crimineeltje. Het is een intelligente jongen, zei de officier van justitie op Aruba. Ik zag niet zozeer veel intellect, maar wel handige sluwheid en laten we die begrippen niet met elkaar vermengen.

Hoe kan het, dat je iemand in de oceaan dumpt en dan gewoon lekker slaapt. Door de wiet en de drank en het idee dat meer verwende jongetjes en meisjes hebben, namelijk dat je toch niets kan gebeuren omdat er altijd wel iemand klaar staat om je uit de misère te helpen. En misschien ook omdat Joran de representant is van een generatie die met videogaming is opgegroeid en als je daardoor bent verpest, lijkt niets meer echt. Ook niet als je medemensen dood naast je neervallen. Dan kom je niet op het idee om 112 te bellen, dan druk je gewoon op de deleteknop, al had die in Aruba dit maal de vorm van een vriend met een bootje.

Het is in meerdere opzichten een zeer verontrustend tijdsbeeld, waarvan we gisteravond bij SBS getuige mochten zijn.

Ton Verlind