Ik sta geregistreerd, dus ik besta!

Je bestaat als dat blijkt uit een formulier. En een formulier krijg je als je opgenomen bent in een databestand. Ik wil de eenmansonderneming “Ton Verlind” registreren, dus ik meld me –aanvankelijk telefonisch- bij de Kamer van Koophandel. “Belt u voor dit, druk dan een 1; belt u voor dat, druk dan een 2”. Ik druk 2 en krijg een vriendelijke telefoniste aan de lijn. “Moet ik een afspraak maken of kan ik zo terecht?”, vraag ik haar.  Het kan zo, maar het kan ook op afspraak, zegt de dame. Uit de vragen die ze stelt leid ik af, dat ze ergens op een verre post in den lande zit en niet in mijn eigen woonplaats Hilversum. Ik maak een afspraak om 9.45 uur bij de Kamer van Koophandel te Hilversum. Als ik me daar de volgende ochtend meld, lijkt mijn afspraak niet werkelijk te bestaan. Dus word ik opnieuw ingeboekt, nu ouderwets met de hand, om 9.45 en draai ik keurig de riedel af die ik de dag tevoren ook aan de telefoon heb afgedraaid. Of deze receptioniste is overbodig, óf die van gister, spookt door mijn hoofd..

Goede gesprekken liggen op straat....

Omdat ik in de “wacht” wordt gezet schuif ik aan bij de leestafel, die heftig schudt als ik de poot ruw beroer met de stoel die ik naar achteren trek. “Sorry”, zeg ik tegen de enige, andere wachtende. “Geeft niet”, zegt ie, zonder op te kijken, “misschien schrikken ze zo wakker”. Hij blijkt belastingadviseur te zijn en voorzien van grote verbale vermogens. Vanaf het stoelincident tot het moment, dat hij aan de beurt is voor zijn afspraak zal hij me onafgebroken bestoken met interessante wetenswaardigheden over belastingconstructies, slechts één maal onderbroken met de vaststelling: “Jij bent toch Ton verlind? Ik ken jou wel”.

Waar zijn we zonder de computer?

De zowel gisteren als vandaag gemaakte afspraak blijkt van beperkte betekenis. Het duurt een half uur voor ik aan de beurt ben, maar dan word ik vriendelijk geholpen door een aangename man, die eerst mijn gegevens op een kladblok noteert, daarna in de computer en omdat de printer niet blijkt te werken vervolgens nog een keer op een formulier, waarna uiteindelijk de printer toch begint te pruttelen en ik godzijdank mijn felbegeerde inschrijving als tastbaar bewijs van mijn bestaan op papier krijg uitgereikt.

Gefeliciteerd! U mag er nu zijn....

“Bekende naam”, zegt de man zonder op te kijken. Wat wordt de handelsnaam? Ton Verlind, dus, vanwege dat bekende…. Activiteiten:consulting, conceptontwikkeling en mediaformats. In het register op de computer zoekt de man tegenover me naar een categorie, waarin hij me officieel kan indelen. Voor zover ik het begrijp, word ik toegelaten tot het gilde van de organisatieadviesbureaus, waarmee ik vrede heb, hoewel het niet mijn keuze zou zijn, omdat er bij die organisatieadviseurs zoveel kaf onder het koren zit. Ik laat het zo, het zijn maar letters. Omdat de printer opnieuw hapert haal ik koffie voor de man van de Kamer van Koophandel. Hij feliciteert me. Ik heb nu een eigen bedrijf. Consulting: advies op het gebied van personal coaching, veranderprocessen, ontwikkelen van concepten etc. Conceptontwikkeling: daarmee bedoel ik, dat ik organisaties (zowel profit als non-profit) graag help met het benoemen van hun merkwaarden en het neerzetten van een helder profiel, het werk dat ik de afgelopen 12 jaar o.a. ook bij de KRO heb gedaan. Mediaformats: het ontwikkelen van televisieprogramma’s en crossmediale producten, die de merkwaarden en de identiteit van een onderneming op een aangename manier ondersteunen. Verder ga ik schrijven en praten…met heel veel mensen in mijn netwerk, want die sociaal- zakelijke contacten zijn er door de drukte van de afgelopen jaren bij ingeschoten. (tverlind@xs4all.nl)

Ton Verlind