Jan is veroordeeld voordat zijn schuld vaststaat

Ik ken Jan des Bouvrie niet persoonlijk. Ik weet ook niet of hij naar zijn onroerendgoedklantjes zakelijke rekeningen stuurt voor werkzaamheden die prive worden uitgevoerd. En als dat zo is, weet ik ook niet of dat Jan valt aan te rekenen. Maar wat mij betreft mag er met de reputatie van iemand wel zorgvuldiger worden omgegaan, dan hier gebeurt. “Jan des Bouvrie achter de tralies” , was woensdag een van de hoofdonderwerpen uit het nieuws. Dus rukten de opgewonden verslaggevertjes met hun satellietwagens uit naar Het Arsenaal in Naarden om daar kond te doen van dit nieuws. Een groot zinloos circus, want daar in Naarden gebeurde helemaal niets en de verslaggevers hadden net zo goed vanaf hun krukje in de studio hun inhoudsloze verhaaltjes kunnen vertellen. Maar het hoort allemaal bij dit gratis en voor niks door politie en justitie aangeleverde perpetuum mobile, het voortdurend rondpompen van gebakken lucht. Inmiddels is Jan weer op vrije voeten. Een nachtje opgesloten voor een indringend gesprek met de mannen en vrouwen van justitie. Hoe deze zaak ook afloopt, tot aan zijn dood zal deze “arrestatie” het blazoen van de Naardense interieurontwerper bezoedelen. Kan het niet wat subtieler, vraag ik me af? Dat justitie Jan diep in de ogen wilt kijken valt te billijken, maar wie van politie of justitie pakt dan kennelijk de telefoon om van dit feit De Telegraaf of RTL Boulevard op de hoogte te stellen en welk belang is daar dan mee gediend?

Kan het niet wat zorgvuldiger

Ik ken de voorbeelden van kleine vissen die ‘s nachts om half zes onder het toeziend oog van draaiende cameraploegen (getipt door de politie) met veel politievertoon uit het aquarium werden gevist, waarna een kostbaar onderzoek volgde van maanden, dat geen enkel feit van enig belang aan het licht bracht. Resultaat: reputatie bezoedeld, handel kapot gemaakt, familie getraumatiseerd, vertrouwen in een zorgvuldig opereren van de overheid geschaad. Of de ordentelijke directeur van een succesvol bedrijf in asbestsanering, opgepakt en achtervolgd omdat er vage verdenkingen zijn over malversaties, mogelijk door jaloerse concurrenten ingefluisterd in een gewillig oor bij justitie. Daar doen ze soms (en misschien wel vaak) aan symboolacties, omdat spectaculaire invallen en arrestaties het bij RTL Boulevard zo lekker doen en in ieder geval de indruk wekken van een adekwaat opererend justitieel apparaat. Waarom zijn we het normaal gaan vinden, dat op deze manier mensen worden veroordeeld voordat er uberhaupt een delict is aangetoond?

Het zijn net mensen

Vorig jaar was ik de toevallige bezoeker van een congres van aankomende rechters en officieren van justitie. Ik sprak er met veel magistraten-in-spė en ontdekte er, dat jonge vrouwen soms opteren voor de functie van rechter, omdat het zo gemakkelijk te combineren is met de opvoeding van de kinderen en dat jonge mannen officier van justitie willen worden omdat het een spectaculair beroep is waarmee je lekker aan de weg kunt timmeren. Het zijn dus net mensen. En daarom is het terecht om af en toe eens een kritische vraag te stellen over de manier waarop ze met de belangen van andere mensen omgaan.

Ton Verlind