De aftakeling van Giel en Dominique

The Roast en No Surrender: van hetzelfde laken een pak….

Soms overvalt me een intens gevoel van medelijden. Bijvoorbeeld als grote ego’s van hun voetstuk vallen en wanhopige pogingen doen om toch mee te blijven tellen. Gisteren overkwam het me twee keer. Met Dominique Weesie, de eroderende oprichter van Powned en de hopeloos spartelende Giel Beelen, de dj die bij de publieke omroep in ongenade viel en nu nog wat zendtijd mag vullen bij Veronica. De radiomaker die je alleen maar stil krijgt als je begint over het topsalaris van 4 ton, dat hij de afgelopen jaren aan de publieke omroep ontfutselde.

Klappen

Dominique is in het nieuws, omdat hij een documentaire-serie heeft gemaakt over Henk Kuipers (deze week gearresteerd), de hoofdman van de motorclub No Surrender. Hij wordt door Weesie gezien als een interessant fenomeen, maar door justitie beschouwd als de leider van een criminele organisatie. Niet helemaal ten onrechte. Zo bedreigt de club Telegraaf-misdaadjournalist John van den Heuvel met de dood en in de documentaire van Weesie is bijvoorbeeld te zien, dat leden van “bad standing” (dus die zich niet gedragen zoals de leiding wil) een flinke fysieke afstraffing krijgen. Wil je toetreden dan moet je trouwens ook klappen incasseren. Weesie laat het zien, maar vergeet er vragen over te stellen. Powned is nogal selectief in zijn dapperheid.

Kritiekloos

En dan hebben we het nog niet over de inkomsten van de motorclub, waar burgers met enige fantasie van alles en nog wat bij kunnen bedenken. Deze motorclub wordt dus door Powned-voorman Weesie dezer dagen geportretteerd alsof het de voetbalclub om de hoek betreft. Pure PR. Dit heeft niets te maken met de journalistieke nieuwsgierigheid die je bij de publieke omroep verwacht. Weesie werd er woensdagavond door Eva Jinek over ondervraagd, maar kwam er niet goed uit. Hij ontkende bovendien dat hij de geportretteerde hoofdman per aflevering uit belastingmiddelen 1000 euro betaalt voor zijn medewerking, maar met zo weinig overtuiging dat het als een bevestiging beschouwd mag worden.

Het einde van Powned

Ik zag een strak, onder onzekerheid lijdend gezicht en dacht: er is niet veel over van Powned. Ooit begonnen als luis in de pels, lak aan alle conventies in de politiek, had de jonge omroep in het begin een belangrijke functie. Hij liet zien wat in de gespeelde hoffelijkheid van alle dag in het Haagse politieke circuit bij de mainstream-media verborgen bleef. En daarmee vervulde de jonge omroep een relevante functie. Op een bijeenkomst van vakgenoten in ’t Gooi was ik ooit getuige van de aankondiging van de komst van Powned. “We gaan het anders doen”, zeiden de oprichters Marian Zwagerman (ja,ja bijna dagelijks te zien op tv met ophef-veroorzakende uitspraken)  en Dominique Weesie vanaf het podium. We blijven zolang we iets toevoegen, of woorden van gelijke strekking. “Maar als onze rol is uitgespeeld houden we er zo weer mee op”. Ik vond het een dappere, bij de tijdgeest passende uitspraak: dit was nieuw élan.

Opzouten

Nou, ik kan Powned een geheimpje onthullen: de rol van deze organisatie IS uitgespeeld. Wat rest is een handjevol, over de datum geraakte recalcitrante oudere jongeren, die hun verbinding met de werkelijkheid kwijt zijn. Uitgerangeerde programmamakers die zich uitsluitend nog wentelen in het genoegen van een door de belastingbetaler gegarandeerd salaris. Opzouten, zou ik zeggen. Maak je belofte waar! Waarom dan toch medelijden? Omdat Weesie bij Jinek verstrikt raakte in zijn eigen argumentatie en als laatste in de gaten heeft dat het met hem afgelopen is…..Zo graag nog willen en de kluts kwijt. Het is een tamelijk dramatische combinatie.

Giel

Hetzelfde gevoel heb ik bij Giel Beelen. Hij was woensdag op Comedy Central onderwerp van “The roast”. Dat is een televisieprogramma, waar je iemand tot de grond toe mag afzeiken. De persoon die het betreft kan zo laten zien dat hij er nog toe doet. Ik heb niet gekeken want het niveau van de grappen in de voorbeschouwing nodigde daartoe niet uit. Vooruit dan, één voorbeeld, opgepikt uit een van de voorbeschouwingen, “Waarom heeft Giel Beelen zo’n pokdalig gezicht?”. Antwoord: “Omdat zijn moeder abortus heeft proberen te plegen”. Van dat niveau dus…. Respectloos, erger dan wat er op een gemiddelde dag door het riool stroomt.Ook de door Beelen ooit beledigde Silvane Simons was van de partij. Zij moest deze incasseren: “Ik weet soms niet of het je kleur is of de stront die je elke dag over je heen krijgt”. En: “Ik ben tegen besnijdenis, maar voor jou maak ik een uitzondering”.  Giel zat er bij als een boer met kiespijn en veinsde dat hij het leuk vond. Maar wat ik zag was wanhoop op het gezicht van iemand die er graag bijhoort maar zijn greep op de realiteit aan het verliezen is en dat maar niet kan accepteren.

Ineens zag ik de overeenkomst tussen de motorclub van Henk Kuiper en The Roast: beide programma’s gaan over gemankeerde figuren zonder eigen identiteit of persoonlijkheid, die bereid zijn elke lichamelijk of mentale mishandeling te accepteren, als ze daarna maar weer met hun verkeerde vriendjes mogen meespelen. Zielig, heel zielig.

TON VERLIND

Lees ook: Volkskrant over The Roast en John van den Heuvel, Telegraaf over Powned en No Surrender.

Wil je een beeld krijgen van de wereld van motorclubs, kijk dan naar de Netflix-serie Sons of Anarchy. Daar zit alles in: de romantiek, het geweld tegen leden die in ongenade vallen, de inkomsten uit criminele activiteiten. Lijkt overdreven, maar wie het nieuws volgt zal merken dat alle absurditeiten in deze serie, in werkelijkheid voorkomen…..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*